تخطي إلى المحتوى الرئيسي

موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع ) — صفحة 366

مساهمون:

ص٣٦٦
قال : فجعل ابن زياد يشتمه ويشتم عليّاً والحسن والحسين . « 1 » فقال مسلم : أنت وأبوك أحقّ بالشّتيمة ، فاقض ما أنت قاض يا عدوّ اللَّه « 1 » ، فنحن أهل بيت البلاء موكل بنا . فقال ابن زياد : اصعدوا به إلى أعلى القصر واضربوا عنقه ، وأتبعوا رأسه جسده . فقال مسلم : أما واللَّه يا ابن زياد ، لو كنت من قريش ، وكانت بيني وبينك رحم لما قتلتني ، ولكنّك ابن أبيك ، فازداد ابن زياد غيضاً ، ثمّ دعا برجل من أهل الشّام كان مسلم قد ضربه على رأسه ضربة منكرة ، فقال له : خذ مسلم بن عقيل ، واصعد به إلى أعلى القصر ، واضرب عنقه ليكون ذلك أشفى لصدرك . محمّد بن أبي طالب ، تسلية المجالس وزينة المجالس ، 2 / 197 - 201 ولمّا حضر مسلم بين يدي عبيداللَّه ، شتمه وشتم الحسين وعليّاً . « 2 » أبو الفداء ، التّاريخ ، / 190
هامش
( 1 - 1 ) [ مثله في ناسخ التّواريخ سيِّد الشّهداء عليه السلام ، 2 / 102 ] . ( 2 ) - وچون اورا پيش عبيداللَّه زياد آوردند ، گفتند : « بر أمير سلام كن . » مسلم جواب داد كه : « مرا خواهد كشت . سلام چه نفع رساند واگر زنده خواهد گذاشت ، سلام بسيار خواهم كرد . » عبيداللَّه‌بن زياد گفت : « اى پسر عقيل ! تو هنوز اميد بقا دارى ؟ » مسلم گفت : « اگر لابد بر من ابقا نخواهى كرد ، رخصت ده تا وصيتي كنم . » ابن زياد دستوري داد ، مسلم عمر بن سعد بن ابىوقاص را از ميان آن همه خلق به خود نزديك‌تر ديد وهر دو در گوشه‌اى از قصر رفته . مسلم با أو گفت : « بنابر قربت قرابت كه ميان ماست ، با تو سه وصيت مىكنم . ملتمس آن كه بر آن موجب عمل نمايى . » عمر متقبل شد . مسلم گفت : « وصيت آن است كه در اين شهر هفتصد درهم قرض دارم . بعد از قتل من ، أسب وسلاح مرا بفروش وبه اداى آن قيام نماى . ديگر آن كه جسد مرا از ابن‌زياد طلب دارى ودر محلى كه مناسب دانى ، دفن كنى . ديگر آن كه نامه‌اى به امام حسين بنويسى كه زينهار كه بر قول كوفيان اعتماد نكنى ومتوجه جانب عراق نگردى تا به تو آن نرسد كه به من رسيد . » -