وخرج مسلم من الدّار هارباً حتّى إنتهى إلى الحيرة ، ودخل دار العجوزة ، فأكرمته ، فدخل ابنها ورأى امّه تكثر الدّخول والخروج إلى موضع من الدّار ، فسألها ، فلم تخبره ، وبعد أخذ العهود والقسم ، أخبرته .
القندوزي ، ينابيع المودّة ، / 336
ثمّ أنّ مسلماً خرج من المسجد منفرداً لا يدري أين يتوجّه ، فمرّ بدار امرأة يقال لها طوعة « 1 » كانت تحت الأشعث بن قيس . ثمّ تزوّجها أسيد الحضرميّ ، فولدت « 2 » منه بلالًا « 2 »
هامش
اين بيت چيست ؟ همانا حدوث احدوثه يا نزول نايبهاى است 5 ؟ »
طوعه گفت : « اى پسر ! تورا با اين سخن چه كار ؟ به راه خويش مىرو وانديشهء كار خويش مىكن . »
بلال الحاح از حد بهدر برد وگفت : « تورا باخداى سوگند مىدهم كه مرا بياگاهانى واز ايناندوه برهاني . »
طوعه گفت : « اى فرزند ! تورا آگهى مىدهم به شرطي كه اين سر مستور را ذايع نكنى واين راز پوشيده را از پرده بيرون نيفكنى . »
از وى به ايمان مغلظه عهد گرفت وپيمان استوار كرد وقصهء ورود مسلم را با أو باز گفت . چون هنگام خواب فراز آمد ، مسلم در بيت خود بياسود وبلال با مادر نيز بغنود .
از آنسوى چون مسلمبنعقيل در خانهء طوعه از خواب انگيخته شد ، سخت بگريست ؛ چه خوابهاى آشفته ديد ودانست روز شهادت اوست وبسى ياد از حسين عليه السلام وأهل وعشيرت خويش همى كرد وهمى ناليد . طوعه بيامد واورا جامى آب داد وعرض كرد : « دوش چه در خواب ديدى كه چنين كوفته وآشفته برخاستى ؟ »
فقال : « إنِّي رقدتُ ورأيتُ عمِّي أمير المؤمنين صلى الله عليه وآله وهو يقول : الوحا الوحا ، العجل العجل ، وما أظنّ إلّاأ نّها آخر حياتي من الدّنيا وأوّلها من الآخرة . »
فرمود : « همانا در خواب عم خويش ، علىبن ابىطالب را ديدم ، فرمود : بشتاب بشتاب ، تعجيل كن تعجيل كن . گمان نمىكنم ، جز اين كه امروز آخر زندگانى من در دنيا وأول زندگانى من در آخرت است . »
1 . آسيمه سر : پريشان .
2 . تا اينجا در فرسان الهيجاء ، نقل شده است .
3 . نسبت به مادرش بدگمان شد .
4 . مراودت : رفت وآمد كردن .
5 . واقعهء تازهاى رخ داده .
سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 2 / 82 - 86 ، 88 - 89 / مثل أو : محلّاتى ، فرسان الهيجاء ، 2 / 93 - 95
( 1 ) - [ أضاف في ذخيرة الدّارين ووسيلة الدّارين : امّ ولد ] .
( 2 - 2 ) [ وسيلة الدّارين : له معقلًا أو بلالًا ] .