تخطي إلى المحتوى الرئيسي

موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع ) — صفحة 293

مساهمون:

ص٢٩٣
شهادته « 1 » قتلتك . وحبسه إلى أن قُتل الحسين . النّويري ، نهاية الإرب ، 21 / 7 واستمرّ مسلم بن عقيل عند قدوم عبيداللَّه بن زياد على ما كان ، ثمّ اجتمع إلى مسلم ابن عقيل من كان بايعه للحسين ، وحصروا عبيداللَّه بن زياد بقصره ، ولم يكن مع عبيداللَّه في القصر أكثر من ثلاثين رجلًا . ثمّ أنّ عبيداللَّه أمر أصحابه أن يشرفوا من القصر ويمنّوا أهل الطّاعة ، ويخذلوا أهل المعصية ، حتّى أنّ المرأة لتأتي ابنها وأخاها فتقول : انصرف ، إنّ النّاس يكفونك . فتفرّق النّاس من مسلم ولم يبق مع مسلم غير ثلاثين رجلًا . فانهزم واستتر . « 2 » أبو الفداء ، التّاريخ ، / 189 - 190
هامش
( 1 ) - في ك : لولا شهادة عمرو . ( 2 ) - واز اين جهت عرق عصبيت مسلم در حركت آمده ، فرموده تا ندا كردند كه أهل بيت أمير المؤمنين حسين رضي الله عنه بايد كه جمع آيند وقريب به بيست هزار كس مجتمع گشته ودر ركاب مسلم‌بن عقيل روى به دار الاماره نهادند . عبيداللَّه بن زياد با طايفه‌اى از اشراف كوفه كه در ملازمت أو به سر مىبردند ، در قصر متحصن گشتند ومسلم با متابعان به گرد قصر آمده ، بين‌الفريقين جنگ وجدال دست داد . چون ابن‌زياد ديد كه مردم كوفه آسان آسان دست از محاصره باز نخواهند داشت ، فرمود تا رؤساى كوفه مثل كثيربن شهاب ، محمد بن أشعث ، شبث ربعي ، حجر بن الأبجر وشمر بن ذا الجوشن بر بأم كوشك برآمده وأهل كوفه را تخويف نمودند . كثير گفت : « اى كوفيان ! واي بر شما كه خود را در ورطهء هلاك انداختيد . بر خود ببخشاييد وبر عيال وأطفال خود رحم كنيد كه دم به دم لشكرهاى شام كه شوكت وابهت ايشان را دانسته‌ايد ، مىرسند . أمير عبيداللَّه عهد كرده است كه اگر ترك فضولي نگوييد وبر شما قادر گردند ، مرسومات شما را باز گيرد ، بلكه سپاهيان‌را قتل كند يا اخراج نمايد وبىگناه شما را به جرم بدكردار بگيرد وحاضر را به عوض غايب عقوبت بفرمايد . » كوفيان كه أمثال اين كلمات شنيدند ، خوفي عظيم وهراسى قوى بر ضماير ايشان استيلا يافته وبنابر عادت قديم بىوفايى آغاز نهادند . فوج فوج عهد وپيمان را پس پشت كرده ، روى به منازل خويش آوردند وپيش از غروب آفتاب همه رفته بودند ، مگر سى كس وبه قولي ده نفر بيش پيش مسلم نمانده بودند . از براي اداى نماز شام ، به مسجد درآمد وچون بيرون آمد ، ديد كه بىوفايان نيز سر خود گرفته‌اند . ميرخواند ، روضة الصفا ، 3 / 127 - 128