در مجالسى است كه بر پايهء لهو ولعب وغزل سرايى وحرف هاى ناپسند پايه گذارى شده است . ريشه ومنشأ اين خبر را بايد در راويان آن المدائني وعوانة بن الحكم جستجو كرد كه هر دو براي كسب منافع مادي ودنيوي اخبارى را به نفع حاكمان وقت كه معاند با خاندان رسالت عليهم السلام بودند جعل مىكردند .
[ از كتاب مظلومه اى در تاريخ ]
جميل كيست ؟
أبو عمرو جميل بن عبداللَّه بن مَعْمَر عُذْرى قُضاعى ( 40 - 82 ه ق ) ، شاعرى مشهور وغزل سرا از بنى عُذره بود . وى در وادى القرى متولد شد واز كودكى دل به عشق يكى از دختران قبيلهء خويش به نام بُثَينه بست . چون به سن بلوغ رسيد از أو خواستگارى نمود اما آن دختر را به وى ندادند وبه عقد مردى ديگر به نام نُبَيْه بن الأسود در آوردند .
از آن پس جميل به سرودن اشعار عاشقانه پرداخت وگاهگاه مخفيانه از ديدار معشوقه كامياب مىشد . مردم قبيلهء بُثينه از أو نزد حاكم وادى القرى شكايت كردند . أو هم جميل را از ورود به خيمهء معشوقه منع نمود وبه قبيلهء بُثينه اجازه داد اگر اورا در محلّه وبين چادرهاى خود يافتند به قتل برسانند . جميل ناچار همراه با عشيرهء خود از وادى القرى به بادية الشام كوچ كرد ومدتي را در دمشق گذرانده سپس رهسپار مصر گرديد .
عبد العزيز بن مروان حاكم مصر مقدم جميل را گرامى داشت وبدو منزل وأثاثه ووسايل زندگى داد ووعده كرد دربارهء عشق بي سرانجام أو هم تدبيري بينديشد ، اما عمر جميل وفا نكرد وبه زودى در عمر چهل ودو سالگى در مصر درگذشت .
مجموعهء اشعارى كه جميل در عشق بُثينه سروده است عُذريّات نام دارد .
فريدنى ، برگزيدهء الأغانى ، 2 / 41
نويسنده گويد :
شرح حال ووضعيت « جميل » در كتاب الأغانى ، 8 / 288 - 331 ، وتاريخ دمشق ، 12 / 85 - 104 رقم 1357 آمده است .
موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع ) — صفحة 604
مساهمون: مكتب طباعة الكتب المساعدة التعليمية
ص٦٠٤