هميشه در مناقضه بودند وبه هجو ومدح يكديگر اقدام مىكردند ، ودر سال 110 ه ق به فاصله شش ماه أول فرزدق وبعد جرير از دنيا رفتند .
بنى أمية أموال زيادى براي جرير جمع آوردند . واز خلفاى بنى أمية به ترتيب :
معاوية وپسرش يزيد ومروان ودو پسرش عبد العزيز وعبد الملك ووليد بن عبد الملك ، سليمان بن عبد الملك ، عمر بن عبد العزيز بن مروان ويزيد بن عبد الملك بن مروان وبالآخرة هشام بن عبد الملك بن مروان كه خلافتش بين 105 تا 125 ه ق بود را درك كرده است .
در كتاب اغانى « 1 » آمده است : جرير خودش مىگويد : همراه هيأتى از شاعران نزد يزيد بن معاوية رفتم وبا سرودن ابياتى به نزد أو راه يافتم واز أو جايزه گرفتم واين اوّلين جائزه اى بود كه از دست خليفه اى دريافت كردم وبه من گفت : پدرم از دنيا رفت واين ابياتى كه براي آمدن به نزد من به آن متوسل شدى چيزى جز زبان حال من نيست .
عمر بن عبد العزيز بن مروان بن حكم خليفه شد وجرير براي اوّل بار به نزد أو رفت وگفت : آمده أم تا انعامى كه ساير خلفا به مبلغ چهار هزار درهم با جامه ومركب مرا به آن عادت داده بودند از تو دريافت كنم وعمر بن عبد العزيز در اوّل بار به اين كار رضايت نداد ولى بعداً دنبال أو فرستاد وبه أو انعام داد . گفته شده اموالى كه از طريق عمر بن عبد العزيز حاصل كرد بيشتر از ساير خلفاى بنى أمية بود . « 2 »
در اوّل بار كه به مدينه آمد ودر جمع شاعران ومغنيان قرار گرفت با احوص روبرو شد واز حسادت اورا طرد كرد وپست شمرد ، اما اشعب اورا پذيرفت ومورد تحسين واحترام قرار داد . « 3 »
هامش
( 1 ) - الأغانى ، 8 / 251 .
( 2 ) - الأغانى ، 8 / 259 - 260 .
( 3 ) - الأغانى ، 8 / 235 .