( 3435 ) 435 - امام ( ع ) فرمود :
الدُّنْيَا خُلِقَتْ لِغَيْرِهَا وَلَمْ تُخْلَقْ لِنَفْسِهَا ( 86542 - 86536 )
[ ترجمه ]
« دنيا براي ديگرى آفريده شده است نه براي خود » .
[ شرح ]
( 86542 - 86536 ) مقصود امام ( ع ) آن است كه دنيا براي آمادگى ودرك اجر وپاداش اخروى آفريده شده است نه براي آن كه نادانان از لذّات آن بهره گيرند .
( 3436 ) 436 - امام ( ع ) فرمود :
إِنَّ ؟ لِبَنِي أُمَيَّةَ ؟ مِرْوَداً يَجْرُونَ فِيهِ - وَلَوْ قَدِ اخْتَلَفُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ - ثُمَّ كَادَتْهُمُ الضِّبَاعُ لَغَلَبَتْهُمْ ( 86561 - 86546 )
[ ترجمه ]
« بنى اميّه ميدان فرصتى دارند تا در آن بتازند ، وچون در امر خلافت ميان آنها اختلاف افتد ، كفتارها ، آنان را بفريبند وبرايشان چيره شوند . »
[ شرح ]
( 86600 - 86546 ) سيد رضى گويد :
مرود ، در اينجا بر وزن مفعل از مصدر إرواد ، به معنى مهلت دادن وفرصت دادن است . واين سخن از رساترين وزيباترين سخنان است گويا امام ( ع ) فرصتى را كه بنى أمية داشتهاند به ميدان تاخت وتازى تشبيه كرده است كه چون به پايان آن برسند رشته نظام آنها از هم گسسته شود .
لفظ مرود را براي مدّت حكمرانى بنى أمية استعاره آورده است ، ووجه شبهه همان است كه سيّد فرموده است ، وسخن كاملا راست است ، زيرا كه دولت بنى أمية پيوسته برقرار بود تا وقتي كه اختلاف ميان آنها افتاد ، واين در زمان حكومت وليد بن يزيد بود كه يزيد بن وليد بر أو خروج كرد ، وباز إبراهيم بن وليد به برادرش حمله برد ، ودر همين زمان بود كه داعيان بنى العباس در خراسان قيام