وَهُوَ ثَوَابٌ وَرَحْمَةٌ ( 81995 - 81941 )
[ ترجمه ]
« اى أشعث اگر به حال پسرت غمگينى ، اين اندوه به خاطر خويشاوندى كار شايستهاى است ، امّا اگر صبر كنى ، در نزد خدا هر مصيبتى پاداشى دارد . اى أشعث اگر صبر كنى قضا وقدر در مورد تو جارى شود وتو به اجرت مىرسى ، واگر بىتابى كنى حكم الهى بر تو جارى مىشود وتو گنهكار خواهى بود . [ اى أشعث ! ] پسرت باعث شادمانى تو بود ودر عين حال گرفتارى وبلا بود ، باعث غم تو شد ، در حالي كه پاداش ورحمت نيز هست » .
[ شرح ]
( 81951 - 81929 ) امام ( ع ) نخست اندوه أو را [ در مصيبت فرزندش ] ستوده وبجا دانسته است زيرا سزاوار است كه هر خويشاوندى در مصيبت خويش خود غمگين شود . وبه دنبال آن ، مطالبى را كه دليل بر زشتى بىتابى وغم است وصبر بر آن به جهاتى بهتر است به شرح زير آورده است :
( 81960 - 81952 )
1 - عبارت : وان تصبر . . . خلف
كه يك قضية شرطيهء متّصله است ، صغراى قياس مضمرى است كه كبراى مقدّر آن چنين است : وهر چه در پيشگاه خدا عوض داشته باشد صبر بر آن بهتر است . ونتيجهء قياس چنين مىشود : اگر بر اين مصيبت صبر كنى ، صبر بهتر است .
( 81970 - 81961 )
2 - عبارت : ان صبرت . . . وأنت مأجور
يعنى : در برابر صبرت ، پاداش مىيابى . اين جمله نيز صغراى قياس مضمرى است كه كبراى مقدّرش مىشود : وهر چه را كه مقدّر شود شكيبايى بر آن اجر دارد ، پس شكيبايى بر آن بهتر است .
( 81979 - 81971 )
3 - أو را از بىتابى بر حذر داشته است ، با اين عبارت : وان جزعت . . . مأزور
يعنى در بىتابى كردن ، گنهكارى ! أصل مأزور ، موزور بوده است ، به خاطر اين كه با مأجور هم طراز باشد ، با همزه استعمال شده است ، واين جمله نيز قياس مضمرى است كه كبراى مقدّرش چنين است : وهر كه قدر بر أو جارى شده ، اگر