چون هدف از اين بخش سخن امام ( ع ) آن بود كه شنوندگان از فضايل نامبرده پيروى كنند ، آنان را امر فرمود تا بدان صفات پايبند بوده ودر تمام يا بعضي از آنها بر ديگران سبقت گيرند وبا عبارت : فاعلموا . . . كه صغراى قياس مضمر است ، تشويق نموده است وكبراى مقدر آن نيز چنين است : هر كارى كه نيكو باشد پس بايد بر آن مداومت داشت وبر ديگران در انجام آن سبقت جست .
( 3274 ) 274 - امام ( ع ) فرمود :
لَوْ لَمْ يَتَوَعَّدِ اللَّهُ عَلَى مَعْصِيَتِهِ - لَكَانَ يَجِبُ أَلَّا يُعْصَى شُكْراً لِنِعَمِهِ ( 81928 - 81917 )
[ ترجمه ]
« [ حتى ] اگر خداوند در برابر نافرمانى خود ، وعدهء عذاب نداده بود ، براي سپاس از نعمتهايش واجب بود نافرمانى نكنند » .
[ شرح ]
( 81928 - 81917 ) چون شكر نعمت ، در گفتار ورفتار مطابق هم ، عقلا واجب است ، ترك معصيت هم كه ملازم با طاعت واجبه است ، آن هم واجب مىشود ، زيرا لازم واجب نيز واجب است . ومقتضاى اين سخن آن است كه اگر خداوند در برابر نافرمانى خود وعدهء عذاب نداده بود باز هم ترك معصيت به خاطر شكر نعمت واجب بود ، تا چه رسد كه وعدهء عذاب هم براي نافرمانى داده است ، بنا بر اين به طريق أولى بايد ترك معصيت كرد .
( 3275 ) 275 - امام ( ع ) وقتي كه أشعث بن قيس را به خاطر مرگ فرزندش تسليت مىداد فرمود :
يَا ؟ أَشْعَثُ ؟ إِنْ تَحْزَنْ عَلَى ابْنِكَ - فَقَدِ اسْتَحَقَّتْ مِنْكَ ذَلِكَ الرَّحِمُ - وَإِنْ تَصْبِرْ فَفِي اللَّهِ مِنْ كُلِّ مُصِيبَةٍ خَلَفٌ - يَا ؟ أَشْعَثُ ؟ إِنْ صَبَرْتَ - جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْجُورٌ - وَإِنْ جَزِعْتَ جَرَى عَلَيْكَ الْقَدَرُ وَأَنْتَ مَأْزُورٌ - يَا ؟ أَشْعَثُ ؟ ابْنُكَ سَرَّكَ وَهُوَ بَلَاءٌ وَفِتْنَةٌ - وَحَزَنَكَ