من لا يأتيه يعنى : بهرهء آن كسى كه نصيبي از دنيا دارد به أو مىرسد ، هر چند كه در پى دنيا نباشد ، واين عبارت به منزلهء صغراى قياس مضمرى است كه كبراى مقدّر آن چنين است : وهر چه كه اين طور باشد ، نيازى به رفتن در پى آن وجستن آن نيست .
( 3260 ) 260 - امام ( ع ) فرمود :
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ - مِنْ أَنْ تَحْسُنَ فِي لَامِعَةِ الْعُيُونِ عَلَانِيَتِي - وَتَقْبُحَ فِيمَا أُبْطِنُ لَكَ سَرِيرَتِي - مُحَافِظاً عَلَى رِيَاءِ النَّاسِ مِنْ نَفْسِي - بِجَمِيعِ مَا أَنْتَ مُطَّلِعٌ عَلَيْهِ مِنِّي - فَأُبْدِيَ لِلنَّاسِ حُسْنَ ظَاهِرِي - وَأُفْضِيَ إِلَيْكَ بِسُوءِ عَمَلِي - تَقَرُّباً إِلَى عِبَادِكَ وَتَبَاعُداً مِنْ مَرْضَاتِكَ ( 81615 - 81571 )
[ لغت ]
( أفضى ) : مىرسانم
[ ترجمه ]
« بار خدايا پناه مىبرم به تو از اين كه در انظار ، ظاهر من نيكو وباطنم در آنچه پنهان مىدارم نزد تو زشت باشد وخود را با ريا نزد مردم حفظ كنم ، با همهء آنچه تو از خودم به آن آگاهترى ، پس ظاهر خود را به مردم بنمايانم وكردار بدم را نزد تو بياورم ودر نتيجة به بندگانت نزديك واز رضا وخشنوديهاى تو دور شوم » .
[ شرح ]
( 81615 - 81571 ) امام ( ع ) به خدا پناه برده است از اين كه حسن ظن در انتظار مردم وزشتى باطن خود در نزد خدا را - به وسيلهء خود نمايى به زهد وعبادت ظاهري آن هم به منظور دنيا - با هم در خود جمع كند .
لامعة العيون اضافهء صفت به موصوف است ، يعنى : جلوى چشمان .
« محافظا » حال است . تقربا وتباعدا دو مصدرند كه به جاى حال نشستهاند ، واحتمال دارد ، مفعول ومنصوب باشند .