( 3213 ) 213 - امام ( ع ) فرمود :
مَنْ أَصْبَحَ عَلَى الدُّنْيَا حَزِيناً - فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اللَّهِ سَاخِطاً - وَمَنْ أَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ - فَقَدْ أَصْبَحَ يَشْكُو رَبَّهُ - وَمَنْ أَتَى غَنِيّاً فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ - وَمَنْ قَرَأَ ؟ الْقُرْآنَ ؟ فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ - فَهُوَ مِمَّنْ كَانَ يَتَّخِذُ آيَاتِ اللَّهِ هُزُواً - وَمَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْيَا الْتَاطَ مِنْهَا بِثَلَاثٍ - هَمٍّ لَا يُغِبُّهُ وَحِرْصٍ لَا يَتْرُكُهُ وَأَمَلٍ لَا يُدْرِكُهُ ( 79357 - 79292 )
[ ترجمه ]
« كسى كه بر أمور دنيا غمگين شود ، بر قضاى الهى خشم گرفته است ، وكسى كه از مصيبتى كه بر أو وارد شده نزد ديگران شكوه كند ، از پروردگارش شكوه كرده است . وكسى كه در نزد توانگرى به خاطر ثروتش كرنش كند ، دو سوم دينش را از دست داده است . وهر كس قرآن را بخواند ، با اين همه پس از مردن وارد جهنم شود از كساني است كه قرآن را به مسخره گرفته است . وهر كه به محبت دنيا دل ببندد ، دلش دربند سه چيز بماند : غمى كه از أو جدا نشود ، حرصي كه أو را ترك نكند ، وآرزويى كه هرگز بدان نرسد » .
[ شرح ]
( 79301 - 79292 ) امام ( ع ) به پنج خصلت اشاره فرموده است واز هر كدام نيز به دليل پيامدهاى بدى كه دارند برحذر داشته است :
1 - غم واندوه بر متاع دنيايى كه از دستش رفته است ، پيامد آن خشم بنده در برابر قضاى الهى است چون از دست رفتن دنيا مربوط به قضاى الهى است . وخشم بر قضاى الهى كفر وناسپاسى است .
( 79312 - 79302 ) 2 - شكوه از مصيبت ، لازمهء آن شكوه از خداست ، زيرا كه خداى متعال است كه بنده را به مصيبتى مبتلا مىسازد .
( 79322 - 79313 ) 3 - كرنش به توانگر ، براي توانگرىاش ، پىآمد آن از بين رفتن دو سوّم دين كرنش كننده است به چند دليل :