( 3175 ) 175 - امام ( ع ) فرمود :
مَنْ لَمْ يُنْجِهِ الصَّبْرُ أَهْلَكَهُ الْجَزَعُ ( 78478 - 78473 )
[ ترجمه ]
« هر كس را پايدارى نجات نداد ، بىتابى أو را از پاى در آورد » .
[ شرح ]
( 78478 - 78473 ) گاهى مصيبت بزرگ ، باعث بىتابى كشنده است ودر چنين حالتي براي انسان به جاى بىتابى ، پايدارى وشكيبايى لازم است تا از هلاكت نجات يابد وتقدير عبارت چنين است : هر كس بر مصيبت صبر نكند تا نجات يابد ، پس بىتابى مىكند وهلاك مىشود . واحتمال دارد كه مقصود امام ( ع ) هلاكت اخروى باشد : يعنى كسى را كه فضيلت صبر نجات ندهد ، صفت ناپسند بىتابى از پا در آورد . واين عبارت براي برحذر داشتن از بىتابى وواداشتن بر صبر وپايدارى است .
( 3176 ) 176 - امام ( ع ) فرمود :
وَا عَجَبَا أَنْ تَكُونَ الْخِلَافَةُ بِالصَّحَابَةِ - وَلَا تَكُونَ بِالصَّحَابَةِ وَالْقَرَابَةِ ( 78489 - 78482 )
[ ترجمه ]
« شگفتا ! آيا خلافت به صحابي بودن وخويشاوندى ( با پيامبر ( ص ) ) بستگى دارد » .
[ شرح ]
( 78519 - 78490 ) سيد رضى مىگويد : « از آن حضرت شعري در اين باره نقل كردهاند : اگر تو به سبب شورا زمام امر مردم را به دست گرفتى ، پس اين چگونه شورايى بوده است كه مشورت كنندگان در آن حضور نداشتند ؟ واگر به خويشاوندى بر مخالفان آنان پيروز شدى ، ديگرى [ علي ( ع ) ] به پيامبر ( ص ) سزاوارتر وبا أو