تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 498

مساهمون:

ص٤٩٨
1 - زمين را فرش خود قرار داده‌اند . 2 - خاك زمين را بستر خود قرار داده‌اند . 3 - آب زمين را شربتى گوارا دانسته‌اند ، واينها از لوازم پارسايى آن افراد در برخوردارى از دنيا وچشم پوشيدن با ميل ورغبت از آن است . 4 - قرآن را شعار ( جامهء زيرين ) خود ساخته‌اند . ( 75949 - 75947 ) 5 - دعا ودرخواست را دثار ( لباس روپوش از قبيل جبّه وعبا ) قرار داده‌اند لفظ : شعار « 37 » را براي قرآن از آن رو استعاره آورده است كه آنان پيوسته در حال آموزش آن ودرك مقاصد قرآنند همانند لباس زيرين كه همراه بدن است . ولفظ دثار را از آن جهت استعاره آورده است براي دعا ، كه آنان خود را به وسيلهء دعا از عذاب خدا وسختيهاى وارد بر ايشان نگه مىدارند ، همان طورى كه شخص به وسيلهء لباس روپوش از سرما وأمثال آن خويشتن را حفظ مىكند . ( 76008 - 75950 ) 6 - بريدن آنان از دنيا ، يعنى آنان با اين ويژگيها دنيا را با كمترين مقدار نياز هم چون حضرت مسيح ( ع ) از خود جدا ساخته‌اند . وبه پاخاستن آن بزرگوار در نيمهء دوّم شب از آن جهت بود كه در آن هنگام اميد أجابت دعا مىرود به دليل اين كه نفس انساني از سرگرمى به كارهاى محسوس روزانه فارغ است وپس از خواب ، توجه فراوان به آستان ربوبي دارد وآمادهء پذيرش الطاف خداوندى است ، وامّا آن افرادى را كه استثنا فرموده است به خاطر ارتباطشان با گناه است كه دلهاشان را از قبول رحمت پروردگار باز مىدارد .
هامش
( 37 ) شعار ، در لغت لباس زير وپيراهن زيرپوش را گويند در اينجا كناية از انس با قرآن در خلوتهاست - م .