نماز ، ويا صدقهاى است كه بدان وسيله خودبينى وغرور حاصل مىشود . اما اين كه چنان گناه وبدى در نزد خدا بهتر از اين نيكى است ، از آن رو است كه پشيمانى كه به دنبال بدى مىآيد گناه را از بين مىبرد ، در صورتي كه آن خوبى كه در پى آن خودخواهى است با نابودسازى ومحو كردن نيكى داراى اثر بد وپستى است كه صفحهء دل را سياه مىسازد ، بنا بر اين آن بدى سهلتر ودر نزد خدا بهتر است .
( 3040 ) 40 - امام ( ع ) فرمود :
قَدْرُ الرَّجُلِ عَلَى قَدْرِ هِمَّتِهِ وَصِدْقُهُ عَلَى قَدْرِ مُرُوءَتِهِ - وَشَجَاعَتُهُ عَلَى قَدْرِ أَنَفَتِهِ وَعِفَّتُهُ عَلَى قَدْرِ غَيْرَتِهِ ( 74533 - 74514 )
[ ترجمه ]
« مقام وارزش هر كسى به قدر همت أو ، وراستى ودرستىاش به اندازهء جوانمردى أو ودلاورىاش به مقدار عار وننگ أو از كار زشت ، وپاكدامنىاش به اندازهء غيرت اوست . »
[ شرح ]
( 74518 - 74514 ) امام ( ع ) به چهار چيز اشاره فرموده وآنها را پايه وأساس چهار چيز قرار داده است :
1 - همّت ، كه آن را أساس ارزش انسان قرار داده است . قدر انسان يعنى همان ميزان اعتبار وى در نزد مردم ، چه والامقامى وارجمندى ويا پستى وبىارزشى نتيجهء بلند همتي ويا دون همتي خود أو است . بلند همتي آن است كه انسان بر يك حدّ معيّن از أمور كه باعث فزونى فضيلت وشرف أو مىگردد ، بسنده نكند تا به بالاتر از آن كه ارزشمندتر ووالاتر است برسد ، ونتيجهء چنين كارى ، بزرگى ، عظمت وستايش اوست . ودون همتي آن است كه انسان بر كارهاى ناچيز وپست بسنده كند واز أمور با ارزش صرف نظر نمايد ، وبه همين نسبت أو ناچيز وكم ارزش محسوب مىشود .