أو غافل نيست وبيدار است والسلام » .
[ شرح ]
( 70924 - 70750 ) امام ( ع ) نامه را با شرح حال پيامبر ( ص ) آغاز كرده است كه أو بيم دهندهء همهء مردم جهان به مجازات سخت الهى ، وگواه بر پيامبران بود كه اينان از طرف خدا فرستاده شدهاند ودر اين جهت آنها را تصديق وتأييد مىكرد . وبعد از آن به شرح حال مسلمانان كه در امر خلافت به كشمكش ونزاع با يكديگر پرداختند ، وكم كم به شرح حال خود با مردم پرداخته ، به عنوان گله وشكايت از منحرف ساختن امر خلافت از وى با اين كه أو بدان سزاوارتر بود ، وهجوم بر بيعت با فلان - فلان كناية از أبو بكر است - وخوددارى از اقدام براي به دست آوردن حكومت تا زمان أبى بكر كه به ارتداد مردم از اسلام وطمع بستن بنى اميّه به نابودى دين انجاميد . آن گاه به شرح حال خود از بيمناك بودنش بر اسلام ومسلمين پرداخته كه مبادا رخنه در اسلام بيفتد ويا بناى اسلام ويران گردد ، در نتيجة غم ومصيبت أو در باره ويراني أساس ديانت بيشتر از دست نيافتن به حكومت كوتاه مدتي باشد كه نتيجهاش اصلاح فروع وجزئيات دين است ، ونابودى حكومت را به نابودى سراب واز هم پاشيدن ابرها تشبيه كرده است . وجه شبه ، سرعت زوال ، وبىثباتى آن است چنان كه حقيقت سراب ، وجود ابر ، بىثبات وناپايدار است . وارتداد بعضي از مردم را جلوتر ذكر كرده است به منظور اين كه برترى خود در اسلام را بيان كند ، از اين رو به دنبال آن داستان قيام خود را در ميان آن حوادثى نقل كرده است كه جنگهايى تا سرحدّ نابود شدن باطل وبرقرارى وگسترش دين ، اتّفاق افتاد . سپس سوگند ياد كرده است كه اگر أو تنهايى با سپاه معاوية در حالي كه آنان تمام زمين را پر كرده باشند ، روبرو شود ، از آنها باكى نداشته ونمىترسد ، واين نترسيدنش به خاطر دو چيز است :
1 - آگاهى ويقين بر اين كه آنان در گمراهىاند وأو بر هدايت .