سركردگى سپاه دوازده هزار نفرى كه راهى شام بودند قبلا نقل كرديم .
امام ( ع ) أو را به ترس دائم از خدا امر كرده است ، وچون لازمهء ترس از خدا ، انجام اعمال نيك است ، از اين رو به تفصيل آن اعمال پرداخته است ، يعنى از دنياي فريبنده نسبت به خود ، حذر كند ، ونسبت فريبكارى را از آن جهت به دنيا داده است كه دنيا وسيلهء مادّى فريب است .
وديگر اين كه نبايد به هيچ وجه از طرف دنيا آسوده خاطر باشد ، زيرا كه لازمهء آن غفلت از آخرت است .
آن گاه امام ( ع ) أو را آگاه ساخته است بر اين كه اگر جلو نفس امارهء بالسوء ، را از غرق شدن در بسيارى از خواستههاى خود نگيرد كه از پىآمدهاى نارواى آنها در هراس است وبه سبب همانها در توقّفگاههاى الهى متوقّف مىشود ، وبا همان خواستها در صراط مستقيم بايد حركت كند ، هواي نفس وتمايلات نفساني أو ، كم كم رشد مىكند ، تا بدانجا كه أو را به ورطهء هلاكت مىاندازد . سپس سفارش ونصيحت خود را با دستور به جلوگيرى ومنع هواي نفس به هنگام جهش وبرآشفتگى در حال خشم ، مورد تأكيد قرار داده است . وقبلا معلوم شد كه آزاد گذاشتن هواي نفس سرچشمهء همهء بديهايى است كه در دنيا وآخرت عايد انسان مىشود .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 320
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٣٢٠