آنانند . اين سخن به منزلهء صغراى قياس مضمرى است كه كبراى آن در حقيقت چنين است : وهر كس آن چنان باشد ، بايد در برابر نيازمنديها وخواستههاى مردم با انصاف وحوصله رفتار كند .
( 65975 - 65970 ) واز مواردى كه امام ( ع ) نهى فرموده است شش مورد زير است :
1 - مبادا كسى را به خشم آورند ، وجلو هدف أو بايستند تا أو از نياز خود احساس خجلت كند ونااميد شود .
( 65980 - 65976 ) 2 - مانع از رسيدن كسى به نياز خود نشوند وأو را باز ندارند .
( 66006 - 65981 ) 3 - در وقت گرفتن مال ، كسى را مجبور نكنند تا أشياء مورد نياز از قبيل لباس ويا مركب سواري كه در كار زندگى أو مفيد است ويا خدمتكار وغلام خود را به فروش برساند .
( 66042 - 66007 ) 4 - مال « 1 » كسى را از مردم مسلمان ، ويا از أهل كتاب كه با حكومت اسلامى پيمان بستهاند ، حق ندارند بگيرند مگر اين كه أسب واسلحهاى باشد كه بدان وسيله بر اسلام ومسلمين تجاوز كنند ، زيرا گرفتن آنها از دست دشمنان واجب ولازم است تا مبادا باعث عزّت وقوّت آنها گردد .
( 66093 - 66043 ) 5 - از نصيحت به يكديگر از خودشان كوتاهى نكنند بلكه بعضي از فرماندهان بعضي ديگر را نصيحت كنند ، وهم چنين از خيرخواهى نسبت به سپاهيان وكمك ويارى به رعيّت وتقويت دين خدا مضايقه نكنند ، آن گاه به ايشان دستور داده است تا در راه خدا تا سر حدّ توان بكوشند ، واز شكر وسپاس نعمت وطاعت خدا آنچه بر گردن آنهاست ادا كنند . وبعد براي وجوب وضرورت آن با عبارت : فان اللّه . . . استدلال كرده است ، وآن عبارت به منزلهء صغراى قياس مضمرى است كه معناى آن چنين است : خداى بزرگ سپاس خود
هامش
( 1 ) احتمال مىرود كه در شمارهء ترتيب اشتباه شده ودر متن به جاى ( 4 ) ، ( 5 ) آمده باشد - م .