اشاره فرموده است .
براستى ، وضع امام ( ع ) با مردم همانند پيامبر خدا ( ص ) با قوم خود بود ، كه بعضي با بي ميلى [ به يارى پيامبر ] مىآمدند به طورى كه گويى به چشم خود مىبينند كه به طرف مرگ برده مىشوند « 1 » وبعضي بهانههاى دروغين مىآوردند همچون كساني كه مىگفتند : اگر قدرت بر كارزار داشتيم به همراه شما بيرون مىآمديم ، آنان خود را به هلاكت مىاندازند ، در صورتي كه خداوند آگاه است كه آنها دروغ مىگويند « 2 » . هر كس حالات وتاريخ زندگانى اين دو بزرگوار را تا وقتي كه از دنيا رفتند مورد بررسى قرار دهد ، جهت همگونى بين آن دو تن در بيشتر حالات برايش ثابت مىگردد ، اين بخش از سخن امام ( ع ) مطابق دريافت وى از آن مردم مربوط به آنهاست .
( 63344 - 63310 ) چهارم : درخواست نجات هر چه زودتر از دست آنها از پيشگاه خداوند متعال ، در اين جا نيز ، اين درخواست به عنوان گله وشكوه است ، وهمچنين امام به انگيزهء توقّف خود با اين حالت در بين آن مردم اشاره دارد ، يعنى آرزوى شهادت وآماده بودن براي مرگ به هنگام روبرو شدن با دشمن ، كه اگر چنين نبود از ايشان فاصله مىگرفت . توفيق از جانب خداست .
هامش
( 1 ) اشاره به آية مباركه ( 6 ) از سورهء انفال ( 8 ) است .
( 2 ) اشاره به آية مباركه ( 42 ) از سورهء توبه ( 9 ) دارد .