هامش
- نه زخمى برداشت كه مرهمپذير باشد . پدرم به فداى آنكه اىكاش من قربان أو مىشد . پدرم به فداى آنكه با دل پر غصه از دنيا رفت . پدرم به فداى آنكه با لب تشنه جان سپرد . پدرم به فداى آنكه نوادهء پيغمبر هدايت بود . پدرم به قربان فرزند محمّد مصطفى . پدرم به قربان فرزند خديجهء كبرى . پدرم به قربان فرزند على مرتضى . پدرم به قربان فرزند فاطمهء زهرا بانوى همهء زنان . پدرم به قربان فرزند كسى كه آفتاب براي أو بازگشت تا نماز كرد . »
راوي گفت : به خدا قسم دشمن ودوست را به گريه درآورد .
فهرى ، ترجمهء لهوف ، / 132 - 134
آتش زدن خيمهها به حكم ابن سعد :
پس سوار شد وبا جماعتى از لشكر به كنار خيام أهل بيت خير الأنام آمد وفرمان كرد كه : « اين خيمهها را آتش در زنيد وپاك بسوزانيد . »
فرياد : « وا غوثاه ! وا ذلّاه ! وا محمّداه ! وا عليّاه ! وا حسناه ! وا حسيناه ! » از أهل بيت پيغمبر بالا گرفت .
حميد بن مسلم مىگويد : زنى از بكر بن وائل با شوهر خويش در لشكر ابن سعد بود . چون اين بديد ، با شمشير كشيده به كنار خيمههاى أهل بيت آمد وفرياد برداشت كه : « يا آل بكر بن وائل ! أتسلب بنات رسول اللّه ؟ ! لا حكم إلّا للّه ، يا ثارات رسول اللّه ! »
گفت : « اى قبيلهء بكر بن وائل ! اى خونخواهان آل پيغمبر ! آيا دختران رسول خدا را برهنه مىنمايند وبه دست نهب وغارت پايمال مىكنند ؟ حكم جز از براي خدا نيست . چرا خونخواهى نمىكنيد وكينهتوزى نمىفرماييد ؟ »
شوهرش بيامد ودست أو را بگرفت وبا خود ببرد ودر خيمهء خويش بازداشت .
بالجملة ، به حكم پسر سعد آتش در خيمههاى أهل بيت زدند . شعلهء نار بالا گرفت . فرزندان پيغمبر دهشتزده وآسيمهسر از خيمهها بيرون دويدند وبا سر وپاى برهنه به جانب مصرع ( 1 ) حسين عليه السّلام روان گشتند ودواندوان خود را به قتلگاه رساندند وسر وروى را با مشت وسيلى بخستند .
زينب عليها السّلام با صوتي حزين وقلبي كئيب ( 2 ) ندا برداشت كه :
وا محمّداه ! صلّى عليك مليك السّماء ، هذا حسين مرمّل بالدّماء ، مقطّع الأعضاء وبناتك سبايا . إلى اللّه المشتكى وإلى محمّد المصطفى وإلى عليّ المرتضى وإلى حمزة سيّد الشّهداء . وا محمّداه ! هذا حسين بالعراء ، يسفي عليه الصّبا ، قتيل أولاد البغايا . يا حزناه ! يا كرباه ! اليوم مات جدّي رسول اللّه . يا أصحاب محمّداه ! هؤلاء ذرّيّة المصطفى ، يساقون سوق السّبايا .
ونيز فرمود :
يا محمّداه ! بناتك السّبايا وذرّيّتك مقتّلة ، تسفي عليهم ريح الصّبا وهذا حسين مجزوز الرّأس من القفا ، مسلوب العمامة والرّداء . بأبي من أضحى عسكره في يوم الاثنين نهبا ، بأبي من فسطاطه مقطّع العرى ، بأبي من لا هو غائب فيرتجى ولا جريح فيداوى ، بأبي من نفسي له الفداء ، بأبي من له الهموم حتّى قضى ، بأبي من هو العطشان حتّى مضى ، بأبي من شيبته تقطر بالدّماء ، بأبي من جدّه رسول إله السّماء ، بأبي من هو سبط نبيّ الهدى ، بأبي محمّدا المصطفى ، بأبي خديجة الكبرى ، بأبي عليّا المرتضى ، بأبي فاطمة الزّهراء سيّدة النّساء ، بأبي -