هامش
- جناب أمير المؤمنين با عباس فرمود : « قل واحد » ؛ « بگو واحد ويكى » .
عباس گفت : « يكى » .
پس از آن فرمود : « بگو دو » .
عباس عرض كرد : « اى پدر ! شرم همى دارم به آن زبان كه يكى را گفتهام ، دو گويم . »
أمير المؤمنين فرزند ارجمندش را ببوسيد ومسرور شد .
اين وقت زينب سلام اللّه عليها عرض كرد : « اى پدر ! ما را دوست مىدارى ؟ »
فرمود : « آرى ! »
عرض كرد : « اى پدر ! دو دوستى در يكدل جمع نمىشود . ديگر اين كه دوستى خالص خاص خداى باشد وبر ما از روى مرحمت وشفقت ؛ يعنى از جانب خداى پدران مأمورند به رحمت وشفقت بر أولاد . »
راقم حروف گويد : « چنان كه از أغلب اخبار معلوم مىشود ، سنّ مبارك حضرت أبى الفضل عباس سلام اللّه عليه در سال شهادت آن حضرت 35 سال بوده است وبه اين صورت تولد همايونش در سال بيست پنجم هجرى خواهد بود . حضرت زينب قريب 20 سال از حضرت أبى الفضل بزرگتر بوده است ؛ مگر اين كه اين قصه در يك مجلس روى نداده باشد ؛ يا حضرت زينب صغرى باشد ؛ واللّه اعلم . »
واين كه جناب أمير المؤمنين عليه السّلام با فرزندان گرامى خود آنگونه سخن فرمود ، براي آن است كه آن طور جواب عرض كنند تا مراتب عرفان ايشان بر مردمان آشكار شود . چه ايشان چون داراى مقام ورتبت امامت وولايت نبودند تا فضايل ومراتب ومعجزات ومناقب وكرامات ايشان را مردمان كاملا بنگرند وبدانند ، آن حضرت خواست تا جهانيان بدانند كه ايشان را نيز چگونه مقامات عرفان وفضايل وكرامات وايمان است .
چنان كه از بعضي اخبار وآثار مشهود مىافتد ، حضرت عصمت آيت زينب كبرى سلام اللّه عليها بالايى بلند وبه چهرهء نورانيش هزارماه وخورشيد مستمند بودهاند . مقامات سكينه ووقارش را به خديجة كبرى ، عصمت وحيايش را به فاطمه زهرا ، فصاحت وبلاغت وتكلّمش را به على مرتضى ، حلم وبردباريش را به حسن مجتبى ، وشجاعت ونيروى قلبش را به سيد الشهدا صلوات اللّه عليهم همانند شمردهاند ورسول خدايش به حضرت خديجة كبرى سلام اللّه عليها همانند فرمود .
در مراسم عبادت وأطاعت حضرت احديت به مقامي واصل شد كه قريب به رتبت امامت است . هيچ زنى از زنهاى روزگار را پس از صديقه طاهره سلام اللّه عليها اين بلاغت ، تقوا ، فصاحت ، زهد ، شجاعت ، قدس ، بردبارى ، عقل ، علم ، فهم ، ادراك ، فراست ، عصمت ، عفت ، مناعت ، عبادت ، قناعت ، امانت ، صيانت ، ديانت ، بضاعت ، استطاعت ، طاقت ، عرفان ، ايقان ، ايمان ، لياقت ، توحيد ومعرفت نبوده است ونخواهد بود .
وآن مخدره داراى اينگونه مقامات عاليه بود كه در ادراك هر مصيبت وبليّت با حضرت سيد الشهدا عليه السّلام شركت گرفت واز ثمرهء فؤاد وفرزند جگربند بگذشت وآثار اندوه در وى ظاهر نشد وآنچه آن حضرت خواست ، جز آن نخواست ومتابعت امام به اندازه مراتب نفوس ، عقول ومدارج ايمان ودانشمندى وبصيرت است . -