هامش
-أودى ابن هند فأودى المجد يتبعه * كانا جميعاً فماتا قاطنين معا 17
أغرُّ أبلج يستسقي الغمام به * لو قارع النّاس عن أحسابهم قرعا 18
لا يرقع النّاس ما أوهى ولو جهدوا * أن يرقعوه ولا يوهون ما رقعا 19اين شعرها انشاد كرد وشتابزده خويش را بعد از سه روز در دمشق به مدفن معاوية رسانيد ، وأو را در باب صغير وبه روايتي ميان باب صغير وباب جابيه به خاك سپرده بودند ، وبر أو دعا فرستاد وبه سراى خويش در رفت ، وسه روز در خانه ببود وروى به كس ننمود .
1 . شفوف - جمع شف - : جامهء نازك .
2 . ارياح - جمع ريح - : باد .
3 . دفوف - جمع دف - : ساز .
4 . هرٍّ ألوف : گربهء مأنوس .
5 . بغل زفوف : قاطر تندرو .
6 . ضب : سوسمار . يربوع : يك نوع موش است كه آن را كلاكموش گويند .
7 . خرق : جوانمرد .
8 . پيك : قاصد .
9 . گسيل - به ضم گاف - : فرستادن .
10 . بريد : قاصد .
11 . قرطاس : كاغذ .
12 . صحيفة : نامه .
13 . أركان - جمع ركن - : پايه .
14 . فجاج - جمع فج - : راه گشوده ميان دو كوه .
15 . مزمار : نى .
16 . منصفق : باز بودن درب خانه .
17 . قاطنين : ساكنين .
18 . أبلج : نوردهنده .
19 . رقع : هجا كردن .
سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهدا عليه السلام ، 1 / 299 ، 370 - 372
معلوم باد كه اظهار ندامت يا اندوه يزيد از مصيبت آن حضرت نه از روى حقيقت بود ؛ چه اندوه يا به سبب اعتقاد به آخرت ومكافات است ، يا به سبب ملامت ونكوهش مردمان جهان .
يزيد ملعون بر هيچيك بيمناك نبود ، نه به آخرت وخداى ورسول معتقد بود ونه حسبي ارجمند ونه نسبى بلند داشت كه از انتشار عيب وعوار 1 خويش ملول گردد ونه به صلاح وصواب وسداد ورشاد كار مىكرد كه از مذاكرهء فسق وفجورش پريشان گردد . هميشه با خمر وخمار وقمر وقمار ويوز وشكار روزگار مىبرد ؛ چنانكه در تاريخ محمد نحوى مسطور است كه عبد الرحمن بن برش را از عبيداللَّه بن زياد ظلمي و -