فخرج الإمام من الخيمة ، وبيده منديل يمسح به دموعه . فجلس على كرسي ، وحمد اللَّه وأثنى عليه ، ثمّ قال : أيُّها النّاس ! إنّ اللَّه له الحمد وله الشّكر قد ابتلانا بمصائب جليلة ، ومصيبتنا ثلمة عظيمة في الإسلام ، ورزيّة في الأنام ، قتل أبي الحسين وعترته وأنصاره ، وسبيت نساؤه وذرِّيّته ، وطيف برأسه في البلدان على عالي السّنان ، فهذه الرّزيّة تعلو على كلّ رزيّة ، فلقد بكت السّبع الشّداد لقتله ، والسّبع الطّباق لفقده ، وبكت البحار بأمواجها ، والأرضون بأرجائها ، والأشجار بأغصانها ، والطّيور بأوكارها ، والحيتان في لجج البحار ، والوحوش في البراري والقفار ، والملائكة المقرّبين ، والسّماوات والأرضين .
أيُّها النّاس ! أيّ قلب لا ينصدع لقتله ، ولا يحزن لأجله .
أيُّها النّاس ! أصبحنا مشرّدين مطرودين مذودين شاسعين عن الأوطان ، من غير جرم اجترمناه ، ولا مكروه ارتكبناه ، ولا ثلمة في الإسلام ثلمناها ، ولا فاحشة فعلناها ،
هامش
- چون ساكت شدند ، فرمود : « حمد مىكنم خداوندى را كه پروردگار عالميان است . با همهء خلايق رحيم ومهربان است . أو است صاحب روز جزا وآفرينندهء ارض وسما . از ادراك عقلها دور وبه رازهاى پنهان نزديك است . حمد مىكنم أو را بر عظايم أمور ومصائب دهور ، ومحنتهاى به درد آورنده وماتمهاى صبر براندازنده .
أيها الناس ! خدا را است حمد كه مبتلا گردانيد ما را به بدترين مصيبتها ، ورخنه در اسلام شد بزرگترين رخنهها . سيد جوانان بهشت را كشتند وفرزندان أو را أسير كردند . سرش را بر سر نيزه در شهرها گرداندند واين مصيبتى است كه مثل خود ندارد . پس كدام دل بعد از مشاهدهء اين مصيبت جانسوز شاد مىتواند شد ؟ وكدام ديده بعد از استماع اين واقعهء غماندوز ، سيلاب أشك خونين را حبس مىتواند كرد . به تحقيق كه آسمانهاى هفتگانه براي شهادت أو گريستند ودرياها به خروش آمدند وآسمانها وزمينها بر خود بلرزيدند . درختان آتش از نهاد خود برآوردند وماهيان بر آتش حرمان تپيدند . قدسيان عالم بالا وحاملان عرش اعلا در مصيبت سيد الشهدا أشك خونين ريختند .
أيها الناس ! كدام دل از اين محنت شكافته وكدام سينه از اين مصيبت مجروح نشد ؟ أيها الناس ! نمىدانيد كه با ما چه كردند . ما را مانند أسيران ، غل وزنجير كردند وبر شتران برهنه نشاندند ، واز شهر به شهر واز ديار به ديار گرداندند . به خدا سوگند كه اگر پيغمبر به ايشان سفارش در كشتن وذليل كردن وبرانداختن نسل ما مىكرد ، به جاى آنكه در اكرام واعزاز واحترام ورعايت ما به ايشان وصيت كرد ، هرآينه زيادة از آنچه كردند ، نمىتوانستند كرد . انا للَّهو انا اليه راجعون . چه ماتمى است جانگداز وچه واقعهاى است راحت برانداز . نزد خدا مزد خود را مىطلبيم واز أو اميد ثواب داريم وأو است انتقامكشندهء مظلومان وثواب دهندهء صابران . »
مجلسي ، جلاء العيون ، / 753