مقتل أبي مخنف ( المشهور ) ، / 130 - 131 - عنه : البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 5 / 103 ؛ المازندراني ، معالي السّبطين ، 2 / 163
ثمّ رفع رأسه إلى سكينة ( سلام اللّه عليها ) ، وقال لها : يا سكينة ! إنّ أباك نازعني في سلطاني ، وأراد قطع رحمي . فبكت ، وقالت : يا يزيد ! لا تفرح بقتل أبي عليه السّلام ، فإنّه كان عبدا للّه دعاه إليه ، فأجابه وسعد بذلك ؛ وأمّا أنت يا يزيد ! فاستعدّ لنفسك جوابا . فقال لها يزيد ( لعنه اللّه ) : أسكتي ، ما كان لأبيك عندي حقّ ، ولكنّه تعدّى عليّ فأعجزه اللّه ونصرني . « 1 »
مقتل أبي مخنف ( المشهور ) ، / 131
وروينا عن عليّ بن الحسين عليهما السّلام قال : لمّا وفدنا على يزيد بن معاوية ( لعنهما اللّه تعالى ) أتوا بحبال ، وربقونا مثل الأغنام ؛ وكان الحبل بعنقي وعنق أمّ كلثوم ، وبكتف زينب
هامش
( 1 ) - وبه روايت ابن نما وديگران ، حضرت امام زين العابدين عليه السّلام فرمود :
ما دوازده نفر بوديم از مردان أهل بيت رسالت كه ما را به مجلس يزيد پليد بردند وغلها در گردنهاى ما بود وما را به ريسمانها بر يكديگر بسته بودند . من گفتم : « به خدا سوگند مىدهم تو را اى يزيد كه اگرحضرت رسالت صلّى اللّه عليه واله وسلّم ما را بر اين حالت مشاهده كند ، چه خواهد گفت ؟ »
پس فاطمه دختر امام حسين عليه السّلام گفت : « اى يزيد ! دختران رسول خدا را أسير مىكنى ؟ ! »
پس حاضران همه گريستند وصداى گريهء زنان از خانهء يزيد بلند شد . آن ملعون حكم كرد كه ريسمانها را بريدند وغلها را برداشتند وسر مبارك امام حسين را در تشتى گذاشتند ونزد آن ملعون حاضر كردند .
چون نظر حضرت امام زين العابدين عليه السّلام بر سر منور پدر بزرگوار افتاد ، آهى از دل پردرد بركشيد وأشك خونين ريخت وبعد از آن ، هرگز كلهء گوسفند تناول نفرمود . چون نظر زينب خاتون بر آن سر منور افتاد ، بىتاب شد وگريبان طاقت چاك كرد وبا صداى حزين كه دلها را پارهپاره كرد ، فرياد برآورد : « يا حسيناه ! اى حبيب قلب رسول خدا ! اى فرزند مكّه ومنى ! واى فرزند دلبند سيّدهء نسا ! اى جگرگوشهء محمّد مصطفى ! »
پس أهل مجلس آن لعين خروش برآوردند ويزيد پليد ساكت بود وسخن نمىگفت .
پس صداى زنى از بني هاشم كه در خانهء يزيد بود ، به نوحه بلند شد كه فرياد مىكرد : « يا حسيناه ! اى بزرگ أهل بيت رسول خدا ! اى فرزند محمّد مصطفى ! اى فريادرس بيوهزنان ويتيمان ! اى كشتهء تيغ أولاد زناكاران ! »
پس بار ديگر حاضران خروش برآوردند وآن ولد الزناى بىحيا هيچ متأثر نشد .
مجلسي ، جلاء العيون ، / 733 - 734