سبايا ، وذريّتك مقتّلة « 1 » ، تسفي عليهم الصّبا ، هذا ابنك « 2 » محزوز « 3 » الرّأس من القفا ، لا هو غائب فيرجى ، ولا جريح فيداوى . فما زالت تقول هذا القول حتّى أبكت كلّ صديق وعدوّ ، حتّى رأينا دموع الخيل تنحدر « 4 » على حوافرها . « 5 »
الطّريحي ، المنتخب ، 2 / 470 - عنه : البهبهاني ، الدّمعة السّاكبة ، 4 / 374
فاعلم : إنّ المستفاد من أخذ مجامع الآثار والرّوايات في جملة من المقامات هو أنّ مرور النّساء على مصارع الشّهداء كان في اليوم الحادي عشر من المحرّم بعد الزّوال . لأنّ ذلك الوقت كان وقت ارتحال ابن سعد لعنه اللّه مع عكسره من كربلا إلى الكوفة ، ثمّ قد
هامش
( 1 ) - [ الدّمعة السّاكبة : « مقتولة » ] .
( 2 ) - [ في المطبوع : « أبيك » ] .
( 3 ) - [ الدّمعة السّاكبة : « مجروز » ] .
( 4 ) - [ الدّمعة السّاكبة : « تتحدّر » ] .
( 5 ) - چون به خيمهگاه رسيدند ، نظر أهل بيت رسالت بر آن بدنهاى پسنديده واعضاى بريده كه در ميان خاكوخون غلتيده بودند ، افتاد ؛ خروش برآوردند وسيلاب أشك از ديدهها روان كردند .
چون نظر ايشان در ميان شهيدان بر جسد مطهر سيد شهدا افتاد ، صدا به شيون بلند كردند وخود را از شتران افكندند واز گريه ونوحه ، ساكنان ملأ اعلا را به گريه درآوردند ودلهاى حاضران را به آتش حسرت سوزاندند . زينب خاتون فرياد برآورد كه : « وا محمدا ! اين حسين برگزيده وفرزند پسنديدهء تو است كه با اعضاى بريده در خاكوخون غلتيده است وبا لب تشنه سرش را از قفا بريدهاند وبىعمامه وردا در خاك كربلا افتاده وروى منورش از خون سرخ شده وريش مطهرش به خون خضاب شده است . وما فرزندان توييم كه ما را به اسيرى مىبرند ، ودختران توييم كه ما را به بردگى گرفتهاند ، وهيچ حرمت تو را در حق ما رعايت نكردهاند ؛ خيمههاى ما را سوزاندند وغارت كردند . »
پس با مادر خود فاطمهء زهرا عليهما السّلام خطاب كرد واز شكايت حال شهيدان كربلا وأسيران محنت وابتلا ، وحشيان صحرا وماهيان دريا را در آتش حسرت كباب كرد .
پس رو به جسد مطهر آن سرور شهدا كرد وبا جگر بريان ولب خونفشان گفت : « فداى تو گردم اى فرزند محمد مصطفى ، واى جگر گوشهء على مرتضى ، واى نور ديدهء فاطمهء زهرا ، واى پارهء تن خديجهء كبرا ، واى شهيد آل عبا ، واى پيشواى أهل محنت وبلا . »
پس سكينه ، دختر سيد شهدا دويد وجسد منور پدر بزرگوار خود را دربر گرفت . رو بر آن بدن مبارك ممتحن مىماليد ومىناليد ، تا آنكه جميع حاضران را از دوستان ودشمنان به گريه وفغان درآورد واز بسيارى گريه مدهوش شد ، تا آنكه آن محنت زدهء مظلومه را به جبر از آن امام معصوم جدا كردند .
مجلسي ، جلاء العيون ، / 704 - 705