است اگر چه جنگ با بغات وقتل آنها را واجب دانسته است . امّا آنچه كه نصر بن مزاحم به دنبال جملههاى قبل ذكر كرده است وبه اين أمور ملحق مىشود ، ترجمهء آن چنين است ، عورت دشمن را مكشوف نكنيد ومقتول را مثله نكنيد ، وهر گاه به مردان آنها برخورديد پردهدرى نكنيد وبدون اجازهء صاحب خانه وارد آن نشويد وچيزى از أموال آنها برنداريد .
( 57018 - 57000 )
ولا تهيجوا النّساء ،
حاصل معنا اين كه با آزار رساندن به زنان شرارت آنها را بر انگيزانيد اگر چه شرارت را به نهايت رسانند وبه آبرو ريزى ودشنام فرمانروايان دست بزنند .
سپس امام ( ع ) علت اين مطلب را در چند امر بيان فرموده است :
1 - زنان كم نيرو هستند واز مقاومت در مقابل مردان وجنگ با آنها ناتوانند لذا بد زبانى مىكنند ، چرا كه سلاح شخص ناتوان وعاجز ، زبان اوست .
2 - زنان ضعيف النفس هستند ، وچون روحيهء صبر بر بلا ندارند ، كوشش مىكنند به هر طريق ممكن ، گر چه با فحش وناسزا باشد ، بلا را از خود دور كنند .
3 - كم خرد هستند ، آن قدر عقل ندارند كه بدانند ، دشنام وناسزا علاوة بر آن كه سودى ندارد از رذايل اخلاقى نيز هست .
4 - ونيز آزار رساندن به زنان موجب افزايش شرور ، وبر انگيختن طبايعى است كه تسكين وفرو نشاندن آن اراده شده است .
( 57026 - 57019 )
وان كنّا . . . تا آخر ،
اين كه مىفرمايد : ما در زمان پيامبر ( ص ) كه دشمنانمان مشرك بودند ، از طرف اسلام مأمور بوديم كه زنانشان را نيازاريم ، هشدارى است به اين كه هنگام روبرويى با اين دشمنان كه اظهار اسلام مىكنند ، به طريق أولى نبايد زنان را بيازاريم ، اگر چه با ما مخالفند .
حرف واو در وانهنّ حاليه است .