مال ومنال است ، وچون انفاق ، مستلزم از ميان رفتن دلبستگى به دارايى است ، از اين نظر به منزله حجاب وسپرى ميان أو وعذابهاى خداوند مىباشد .
امّا دادن زكات به گونهاى كه در باره دسته دوّم انفاق كنندگان گفته شد زشت وناپسند است ، وأمير مؤمنان ( ع ) پس از اين كه دادن زكات را سفارش مىكند با ذكر ولا يكثرنّ عليها لهفه . . . تا فلا يتبعنّها أحد نفسه از اداى آن به گونه مذكور نهى كرده است ، زيرا اين روش مستلزم نقايصى است كه آن حضرت بيان فرموده واز آن جمله ناآگاهى از سنن واحكام شرعي است براي اين كه در پرداخت زكات سنّت اين است كه از روى رغبت وميل ادا شود ، ديگر اين كه اجرى را كه بر اين عمل مترتّب است از دست داده ومغبون است ، زيرا أو زكات را به قصد گرفتن پاداش داده نه اين كه به وسيله آن به خداوند تقرّب جويد ، وچنين عملي موجب خشنودى خداوند نمىباشد ، وبدين سبب مغبون است هر چند پاداش ديگرى جز رضاى خداوند به دست آورد ، براي اين كه هر پاداشى در برابر خشنودى ذات مقدّس الهى ناچيز بوده ودر مقايسه با از دست دادن آن غبنى فاحش وزيانى بزرگ است ، ديگر اين كه چنين كسى كه از روى بىميلى زكات را پرداخته است ، عمل خود را ضايع ساخته وگمراه است ، براي اين كه مال مذكور را به طريق صحيح وشرعي بذل نكرده ، وقصد أو از دادن آن به ديگرى چيزى غير از تحصيل رضاى خداوند متعال بوده است ، ديگر اين كه پشيمانى أو طولانى است ، يعنى در دوستى مال وپاداشى را كه اميدوار است پشيمانيش به درازا خواهد كشيد .
( 48763 - 48730 ) سوّم : از أمور ديگرى كه أمير مؤمنان بدان سفارش فرموده اداى امانت است ، واين چيزى است كه قرآن كريم ضمن آية
« إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبالِ
. . . » « 5 » بدان اشاره فرموده است ، وما در گذشته روشن كردهايم
هامش
( 5 ) سوره احزاب ( 33 ) آية ( 72 ) يعنى : ما امانت را بر آسمانها وزمين وكوهها عرضه داشتيم . . .