كه ناشى از پليديهاى نفس امّاره است پاك مىباشد ، واژه مرجحنين را براي فروتنى واظهار زبونى فرشتگان در پيشگاه عظمت قدرت وهيبت سلطنت حقّ تعالى استعاره فرموده است . تولّه عقول فرشتگان عبارت از حيرت وسرگشتگى خردهاى آنان از ادراك حقيقت ذات ونهايت عظمت بارى تعالى است .
سپس تذكّر مىدهد كه آنچه از طريق وصف دانسته وشناخته مىشود چيزهايى است كه داراى شكل بوده واعضا وجوارحي داشته باشد كه با آنها كار كند ، وعقل بتواند از اين راه بر آنها احاطه پيدا كند ، وبالآخرة اشيايى قابل شناخت وادراك است كه فناپذير باشد ، تا هنگامى كه مدّت آن به سر رسد پايان گيرد ، وعقل در همين حدّ شيء متوقّف شود وآن را مورد تجزيه وتحليل قرار دهد ودر نتيجة به حقيقت آن آگاه گردد .
امام ( ع ) پس از تنزيه حقّ تعالى از آنچه ذكر شد به شرح يكتايى وبىهمتايى أو مىپردازد .
( 39152 - 39149 )
فرموده است : أضاء بنوره كلّ ظلام .
مراد از ظلام اگر تاريكى محسوس باشد ، خداوند با تابش أنوار ستارگان آن را روشن گردانيده است واگر منظور تاريكى معنوي وظلمت ناداني است خداوند آن را با نور علم ودر پرتو شرايع خود روشنى بخشيده است .
( 39157 - 39153 )
فرموده است : وأظلم بنوره كلّ نور .
زيرا همه أنوار حسّى وفكرى كه از جانب خدا نيست در برابر تابش أنوار علم أو ناچيز ونابود است ، ودر مقايسه با دلايل روشن أو كه در همه مخلوقات ، موجود وكاشف از وجود وكمال جود اوست ظلمت وتاريكى است .
( 39223 - 39160 ) پس از اين امام ( ع ) به وعظ واندرز شنوندگان مىپردازد وگفتار خود را با سفارش به تقوا وپرهيز از نافرمانى خدا كه موجب سلب دو امر كه سبب بقاى آدمي در دنياست آغاز فرموده است ، اين دو امر يكى لباس وديگرى طعام است وشايد مراد از معاش منحصر به طعام نبوده وهمه أسباب زندگى را شامل باشد .