يكديگر سخن گويند وعيبهاى يكديگر را بازگو كنند ، وبه كسى كه ممكن است در صدد حفظ خود از اين گناه برآيد گوشزد مىكند كه براي هر يك از مردمان عيبهايى است وسزاوار اين است كه هر كسى به بر طرف كردن عيبهاى خود مشغول گردد واز ذكر عيوب ديگران باز ايستد ، واژه طوبى بر وزن فعلى از طيب ( بوى خوش ) مشتقّ است ، وواو آن منقلب از ياست ، نيز گفته شده كه طوبى اسم درختى است در بهشت ، وبه هر دو صورت در اين جا مبتداست ، پس از اين تذكّر مىدهد كه عزلت گزيدن ودر خانه نشستن وبه طاعت خدا مشغول بودن وبر گناهان خويش گريه كردن واز كردار خود پشيمان شدن بهتر است .
( 37982 - 37973 )
فرموده است : وكان من نفسه في شغل . . . تا آخر
آنچه در باره ثمرات عزلت ذكر كرده است .
بايد دانست در مورد اين كه عزلت وگوشه نشينى بهتر است يا معاشرت وآميزش اختلاف است ، گروهى از مشاهير صوفيّه وعرفا مانند إبراهيم بن أدهم ، سفيان ثوري ، داود طايى ، فضيل بن عياض ، سليمان خواصّ وبشر حافى عزلت را ترجيح دادهاند وگروهى ديگر مانند شعبى ، ابن أبي ليلى ، هشام بن عروه ، ابن شبرمه ، ابن عيينة وابن مبارك معاشرت واختلاط با مردم را برتر دانستهاند ، دسته نخست به دلايلى از عقل ونقل استدلال كردهاند ، امّا دليل نقل ، گفتار پيامبر أكرم ( ص ) به عبد اللّه بن عامر جهنى است هنگامى كه از آن حضرت پرسيد : راه رستگارى چيست ؟ در پاسخ فرمود : اين كه به خانهات بسنده كنى وزبانت را نگه دارى وبر گناهانت گريه كنى ، وبه آن حضرت عرض شد : كدام كس بهتر است ؟ فرمود : « مردى كه در يكى از شكافهاى كوه عزلت كند ، وبه عبادت پروردگار خويش مشغول باشد ومردم را از شرّ خود رها سازد » وهمچنين فرموده است : « أو پرهيزگار پاكيزه ناپيدا را دوست مىدارد » ودليل عقل اين است كه در گوشه گيرى فوايد خدا پسندى موجود است كه در معاشرت به دست نمىآيد بهترين فايدهاش اين است كه انسان فراغت مىيابد كه به عبادت پروردگار وياد