بر شما تمام كرده ، واعمالي را كه دوست مىدارد وكارهايى را كه زشت مىشمارد براي شما روشن ساخته است تا از آنها پيروى واز اينها دورى جوييد ، براي اين كه پيامبر خدا ( ص ) مىفرمود : « بهشت را ناملايمات احاطه كرده ودور دوزخ را شهوات فرا گرفته است « 1 » . » بدانيد هيچ طاعتي نيست جز اين كه انجام دادن آن با دشوارى همراه است ، وهيچ گناهى نيست مگر اين كه نفس آن را خواهان وبدان راغب است ، پس خداوند بيامرزد كسى را كه از شهوتهاى خويش دورى جويد وهوسها را از دل ريشه كن سازد ، زيرا بركندن شهوتها از دل دشوارترين كارهاست ونفس همواره به گناه مايل ومشتاق آن است .
اى بندگان خدا ! بدانيد مؤمن صبح را به شام وشام را به صبح نمىرساند مگر اين كه به خويشتن بد گمان است ، ونفس خود را پيوسته مورد عيبجويى قرار مىدهد ، واز أو مىخواهد بيشتر در راه حقّ كوشا باشد ، پس مانند آنانى باشيد كه بر شما سبقت گرفتند وپيشاپيش شما در گذشتند ، آنها مانند مسافر ، عمود خيمه زندگى را برچيدند ودنيا را منزلگاهى در راه خود دانسته بدين سان آن را سپرى كردند .
بدانيد اين قرآن اندرزگويى است كه كسى را نمىفريبد ، وراهنمايى است كه گمراه نمىكند ، وسخنگويى است كه دروغ نمىگويد ، كسى با قرآن همنشين نشده مگر اين كه چون از كنار آن برخاسته در أو فزونى يا كاهش پديد آمده است ، فزونى در هدايت وصلاح وكاهش در كوردلى وفساد .
وبدانيد هيچ كس را پس از تمسّك به قرآن بينوايى وتهيدستى نيست ، وپيش از آن ، كسى را توانگرى وبىنيازى ميّسر نمىباشد ، بنا بر اين براي دردهاى خود از آن بهبودى بخواهيد وبراي رفع سختيها وگرفتاريهاى خويش از آن كمك بجوييد ، زيرا شفاى بزرگترين دردها در قرآن است ، وآن درد كفر ونفاق وتباهى وگمراهى است ، پس خواستهاى خود را به وسيله آن از
هامش
( 1 ) الجنّة حفّت بالمكاره ، والنّار حفّت بالشّهوات .