( 1171 ) 171 - از خطبههاى آن حضرت عليه السّلام است :
[ بخش أول ]
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا تُوَارِي عَنْهُ سَمَاءٌ سَمَاءً - وَلَا أَرْضٌ أَرْضاً ( 36221 - 36210 )
[ ترجمه ]
« ستايش ويژه خداوندى است كه آسمانى آسمان ديگر ، وزمينى زمين ديگر را از أو نمىپوشاند . »
[ شرح ]
( 36221 - 36210 ) أمير مؤمنان ( ع ) خداوند را از نظر احاطهاى كه دانش أو به آسمانها وزمينها دارد مورد حمد وسپاس قرار داده ، واين خود مستلزم تنزيه حقّ تعالى از صفات آفريدگان است . زيرا اعتقاد مردم اين بود كه برخى اجرام آسمانى وزمينى از آنچه در پشت آنها قرار دارد پنهان وپوشيدهاند امّا علم پروردگار متعال بر همه چيز احاطه دارد ، نه چيزى مىتواند حايل ومانع آن شود ، ونه رازي بر أو پوشيده ونهفته مىباشد .
بخشي از اين خطبه است :
: وَقَدْ قَالَ قَائِلٌ إِنَّكَ عَلَى هَذَا الْأَمْرِ يَا ؟ ابْنَ أَبِي طَالِبٍ ؟ لَحَرِيصٌ - فَقُلْتُ بَلْ أَنْتُمْ وَاللَّهِ لَأَحْرَصُ وَأَبْعَدُ وَأَنَا أَخَصُّ وَأَقْرَبُ - وَإِنَّمَا طَلَبْتُ حَقّاً لِي وَأَنْتُمْ تَحُولُونَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ - وَتَضْرِبُونَ وَجْهِي دُونَهُ - فَلَمَّا قَرَّعْتُهُ بِالْحُجَّةِ فِي الْمَلَإِ الْحَاضِرِينَ - هَبَّ كَأَنَّهُ بُهِتَ لَا يَدْرِي