مىفرمايد ، آشكار است كه شناخت پروردگار تا اين حدّ براي هر كس ضروري ولازم است هر چند نيازمند اندكى كسب آگاهى باشد ، امّا افزون بر اين يعنى دانستن صفات كمال وجلال پروردگار أموري است كه خرد بشرى به كنه وحقيقت آن دست نمىيابد وآنچه از اين مسائل مىداند تعبيرها ومقايسههايى است كه ميان خود وخالق برقرار كرده ودر باره آنها نيازمند دليل وبرهان است ، وما پيشتر در اين باره سخن گفتهايم .
امام ( ع ) با ذكر واژه هيهات ( چه دور است ) وجمله تا . . . والأدوات دورى وتهيدستى انسان را از درك صفات حق تعالى وناتوانى أو را در اين راه گوشزد مىكند وبيان مىفرمايد : كسى كه از بيان چگونگى آفرينش خويش ، وآگاهى بر سود وزيان جزئيّات اعضاى خود با اين كه اينها محسوس ودر دسترس اويند ناتوان است ، از بيان صفات آفريننده خود كه دورترين تناسب را با أو دارد ناتوانتر ، واز درك كنه وى ، با مقايسه وتشبيه أو به حدود وصفات مخلوق ، از هر چيزى به آفريدگار خود دورتر است . وعصمت از خطا وتوفيق از خداوند است .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 549
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥٤٩