( 33974 - 33966 )
فرموده است : وتعقّبه الشّمس
به معناى تتعقّبه مىباشد كه يك تاى آن حذف شده است ، چنان كه در گفتار خداوند متعال است كه
« تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ » *
وتعقبه نيز روايت شده وضمير متّصل به آن به قمر برگشت دارد .
( 33987 - 33975 )
فرموده است : من إقبال ليل .
جار ومجرور متعلّق به تقلّب مىباشد ومعنايش اين است كه آفتاب ماه را دنبال مىكند ، وبه هنگام أفول آن ، خورشيد طلوع ، ودر موقع أفول خورشيد ، ماه نمودار مىگردد .
( 33997 - 33988 ) 14 - خداوند پيش از هر زمان ومدّت وشمارش وعدد است ، زيرا أو آفريننده ومبدأ همه أشياء است وتقدّم وپيشى داشتن أو بر همه چيز ضروري است .
( 34022 - 33998 ) 15 - پروردگار متعال از آنچه مشبّهه وپيروان انديشههاى باطلشان در باره ذات مقدّس حق گفته ووى را داراى اندازه وابعاد ونهايت وسو دانسته ، وأو را به در آمدن در محلّ وقرار گرفتن در مسكن وديگر صفاتى كه از لوازم وويژگيهاى دارندگان جسم است نسبت دادهاند منزّه است ، زيرا همه اينها صفات وحدودي است كه خالق متعال براي آفريدگانش قرار داده واز آن آنهاست .
( 34033 - 34023 ) 16 - خداوند آفريدگان را بىآن كه مايههايى أزلي وموادّى ابدى وأصولي از پيش ساخته داشته باشند پديد آورده است ، معناى گفتار مذكور اين است كه آنچه را آفريده بر طبق نمونهاى كه از پيش موجود باشد به وجود نياورده است ، زيرا هيچ چيزى با أو همآغاز نيست ، گفته شده كه معنايش اين است كه آفريدگان را از اصلى أزلي وابدى يعنى چيزى كه هميشه بوده وخواهد بود ، وبه قول فلاسفه داراى صورت ومادّه باشد نيافريده است . در برخى از نسخهها : ولا من أوائل أبديّة روايت شده است .
( 34043 - 34034 )
فرموده است : بل خلق ما خلق فأقام حدّه .
يعنى : آنچه را بيافريده از نيستى به هستى در آورده وبر طبق حكمت
و