دشمنى با خدا ومخالفت با دستور أو كافى بود .
پيامبر ( ص ) بر روى زمين طعام مىخورد ومانند بردگان مىنشست ، وبه دست خود بر كفش وجامهاش وصله مىزد ، بر الاغ برهنه سوار مىشد ، ويكى را هم در پشت سر خود سوار مىكرد ، پردهاى بر در اطاقش آويخته ديد كه در آن تصويرهايى بود ، به يكى از همسرانش فرمود : اى زن ! اين را از نظر من پنهان كن ، زيرا هنگامى كه به آن مىنگرم به ياد زيب وزيور دنيا مىافتم ، أو با تمام قلب خويش از دنيا روگردانيد وياد آن را از خود دور ساخت ، ودوست داشت كه آرايشهاى دنيا از نظرش ناپديد باشد ، مبادا از آن جامه فاخرى برگيرد ، يا دنيا را جاى آرميدن بشمارد ، واميد درنگ در آن داشته باشد ، لذا آن را از جان خويش بكلّى بيرون راند ، واز دل خود دور ساخت واز جلو چشمش پنهان گردانيد ، آرى چنين است كسى كه چيزى را دشمن مىدارد از اين كه به آن نظر كند ونام آن نزد أو برده شود نيز بيزار است .
در روش زندگى پيامبر خدا كه درود خداوند بر أو وخاندانش باد چيزهايى است كه تو را به زشتيهاى دنيا وعيبهاى آن آگاه مىسازد ، زيرا أو با بستگان خود در دنيا گرسنه به سر برد وبا همه تقرّبى كه در پيشگاه خداوند داشت زيب وزيور دنيا از أو به دور داشته شد ، بنا بر اين بيننده بايد با چشم خرد بنگرد كه آيا خداوند با اين كار محمّد ( ص ) را گرامى داشته ويا خوار ساخته است ، اگر بگويد خوار كرده است دروغ گفته وبه خداوند بزرگ سوگند دست به بهتان بزرگى زده است ، واگر بگويد أو را گرامى داشته بايد بداند خداوند آن ديگرى را خوار داشته كه دنيا را براي أو فراخ وگسترده ساخته ، زيرا آن را از مقرّبترين كسان به درگاهش دريغ داشته است ، بنا بر اين كسى كه مىخواهد تأسّى جويد بايد از پيامبر خود پيروى كند ، ودر پى أو گام بردارد ، وبه هر جا أو وارد شده به آنجا در آيد ، واگر چنين نكند از هلاكت أيمن نخواهد بود ، زيرا خداوند محمّد ( ص ) را نشانه قيامت ومژده دهنده بهشت وبيم دهنده عقوبتها وكيفرها قرار داده است .
آرى أو با شكم گرسنه از دنيا رفت وبا قلبي سليم به ديار آخرت وارد
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 513
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥١٣