( 1152 ) 152 - از خطبههاى آن حضرت عليه السّلام است :
وَهُوَ فِي مُهْلَةٍ مِنَ اللَّهِ يَهْوِي مَعَ الْغَافِلِينَ - وَيَغْدُو مَعَ الْمُذْنِبِينَ بِلَا سَبِيلٍ قَاصِدٍ وَلَا إِمَامٍ قَائِدٍ ( 30775 - 30756 )
[ بخش أول ]
[ ترجمه ]
« أو ايّام مهلتى را كه خداوند به وى داده با غافلان وبىخبران مىگذراند ، وبا گنهكاران شب را به صبح مىآورد ، بىآن كه به راهى رود كه أو را به مقصود رساند ، ويا پيشوايى برگزيند كه أو را به سعادت كشاند . »
[ شرح ]
( 30775 - 30749 ) اين بخش از خطبه مشتمل بر مطلق أحوال كسى است كه در وادى گمراهى در افتاده است ، مقصود از مهلت ، مدّت عمرى است كه خداوند براي أو مقدّر ساخته است ، يهوى مع الغافلين اشاره به اين است كه بر اثر ناداني وغفلت از تكاليف خود ، در جرگه بىخبران در آمده ودر اين وادى سقوط كرده است ، امام ( ع ) واژه هوى ( در افتاد ) را براي در آمدن أو در زمره غافلان وپيروى وى از خواهشهاى نفس استعاره آورده است ، وجه مشابهت اين است : كسى كه در گرداب غفلت فرو رفته ، ودر وادى ناداني وبىخبرى سرگردان گشته ، از جرگه أهل سلامت بيرون رفته ، ودر پرتگاه نابودى كه همان صفات زشتى است كه انسان را از خداوند دور مىگرداند افتاده است ، وبه مانند چيزى كه از بالا به پايين فرو افتد سقوط كرده است ، مقصود از يغدوا مع المذنبين موافقت وهمراهى اين گمراه با گنهكاران ومبادرت أو به ارتكاب معاصي است بي آن كه در راهى