تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 317

مساهمون:

ص٣١٧
تدريج خارج مىشوند ، وهمانها كه زمان آن حضرت را درك خواهند كرد باقي مىمانند وطرف خطاب خواهند بود . وتوفيق از خداوند است .

بخشي از اين خطبه است :

كَأَنِّي بِهِ قَدْ نَعَقَ ؟ بِالشَّامِ ؟ - وَفَحَصَ بِرَايَاتِهِ فِي ضَوَاحِي ؟ كُوفَانَ ؟ - فَعَطَفَ عَلَيْهَا عَطْفَ الضَّرُوسِ - وَفَرَشَ الْأَرْضَ بِالرُّءُوسِ - قَدْ فَغَرَتْ فَاغِرَتُهُ وَثَقُلَتْ فِي الْأَرْضِ وَطْأَتُهُ بَعِيدَ الْجَوْلَةِ عَظِيمَ الصَّوْلَةِ - وَاللَّهِ لَيُشَرِّدَنَّكُمْ فِي أَطْرَافِ الْأَرْضِ - حَتَّى لَا يَبْقَى مِنْكُمْ إِلَّا قَلِيلٌ كَالْكُحْلِ فِي الْعَيْنِ - فَلَا تَزَالُونَ كَذَلِكَ - حَتَّى تَئُوبَ إِلَى الْعَرَبِ عَوَازِبُ أَحْلَامِهَا - فَالْزَمُوا السُّنَنَ الْقَائِمَةَ وَالْآثَارَ الْبَيِّنَةَ - وَالْعَهْدَ الْقَرِيبَ الَّذِي عَلَيْهِ بَاقِي النُّبُوَّةِ - وَاعْلَمُوا أَنَّ الشَّيْطَانَ - إِنَّمَا يُسَنِّي لَكُمْ طُرُقَهُ لِتَتَّبِعُوا عَقِبَهُ ( 27989 - 27912 )

[ لغات ]

( نعق ) : با عين وغين ، فرياد زد ( فحص المطر التّراب ) : باران خاك را زير ورو كرد ، فحص : كاوش ( كوفان ) : يكى از نامهاى كوفه است ( ضروس ) : شتر مادة بدخو كه دوشنده شيرش را مىگزد ( فغرت فاغرته ) : دهانش سخت گشوده است ، با آوردن فاعل از لفظ فعل معنا تأكيد شده است . ( يسنّي ) : آسان مىگرداند ( ضواحى ) : أطراف شهر كه ديده مىشود . ( عقب ) : با قاف مكسور ، پاشنه پا

[ ترجمه ]

« گويا أو را مىنگرم كه چون حيواني در شام بانگ بر آورده ، وپرچمهايش را در پيرامون كوفه بر زمين نشانده وهمچون شترى گزنده وبدخو به سوى آن رو آورده ، وزمين را از سرهاى كشتگان مفروش ساخته است ، دهان حرص خود را سخت گشوده ، وجاى پايش در زمين استوار گشته است ، تاخت وتاز أو گسترده وهجومش سخت وبزرگ است ، به خدا سوگند شما را در أطراف زمين تار ومار مىكند تا اين كه مانند اندك سرمه‌اى كه در چشم مىماند جز كمي از شما باقي