( 27795 - 27784 )
فرموده است : أللّهم . . . تا علّى .
امام ( ع ) در خلال اين سخنان به سبب سه چيز از اينها به درگاه حق تعالى شكايت مىكند . نخست اين كه طلحه وزبير پيوند خويشاوندى خود را با أو بريده وبا درخواستهاى نابحقّ خود ، ستم به وى روا داشتهاند ، دوّم اين كه بيعت خود را با أو شكستهاند وسوّم اين كه مردم را گرد آورده وبه جنگ با أو واداشتهاند .
( 27811 - 27796 )
فرموده است : فاحلل . . .
در باره سه چيز نيز به اين دو تن ، نفرين كرده است : اين كه خداوند رشته تصميمات فاسد آنها را كه موجب تباهى ونابودى مسلمانان است از هم بگسلاند ديگر اين كه بنيان تبليغات ونقشههايى را كه براي به راه انداختن جنگ با أو طرح ريزى كردهاند ويران وواژگون فرمايد ، ديگر اين كه بدى فرجام خواستها وكردار ناهنجار آنها را به آنان بنماياند ، يعنى عكس آنچه را مىخواهند بهره آنها گرداند ، وبا كشته شدن اين دو تن در جنگ جمل نفرين آن حضرت در باره آنها به أجابت رسيد .
( 27821 - 27812 )
فرموده است : ولقد استثبتّهما . . . تا الوقاع .
امام ( ع ) در اين گفتار عذر خود را در مورد طلحه وزبير ، پيش از شروع جنگ با آنها براي مردم بيان مىكند وتذكّر مىدهد كه براي جنگ با اينها پيش از اين خوددارى وبردبارى بسيار كرده ، وبا مهربانى از آنها خواسته است كه به سوى حقّ باز گردند ، واز گناهى كه به سبب شكستن بيعت خود مرتكب شدهاند توبه كنند .
( 27826 - 27822 )
فرموده است : فغمط . . . تا آخر .
اين مطلب در باره چگونگى پاسخى است كه آنها به درخواست آن حضرت دادهاند كه عبارت از ناسپاسى در برابر نعمت پروردگار است . ومنظور از آن سهمى است كه از غنايم ، نصيب طلحه وزبير مىشده است ، وآنها سهم خود را اندك شمرده وبه ديده حقارت بدان نگريستهاند ، زيرا يكى از انگيزههاى