مىفرمايد : شما مرتكب اين كارها مىشويد وحال اين كه كتاب خداوند در ميان شما گوياست ، وتعبير بين أظهركم كناية از وجود قرآن در ميان آنان است كه سزاوار است بر آن اعتماد كنند وبدان استناد جويند ، استعاره واژه ناطق براي قرآن به اعتبار اين است كه نوشته همواره حكايت از مقصود دارد همچنان كه ناطق نيز گوينده مقصود است ، واين كه زبان قرآن خسته نمىشود واز گفتار باز نمىماند ، ترشيحى بر اين استعاره ، وكناية از اين است كه كتاب خدا همواره گويا ، ودر تمام زمانها ودورانها بيانگر وروشنگر است ، احتمال مىرود كه مراد از زبان قرآن ، خود آن حضرت باشد كه مجازا اطلاق فرموده است ، زيرا در واقع اوست زبان قرآن كه سست نمىشود ، ودر بيان مقاصد وأهداف آن كوتاهى نمىكند ، همچنين استعاره واژه بيت ( خانه ) به اعتبار اين است كه قرآن مانند خانه كه از ساكنانش حفاظت مىكند ، نگه دار كساني است كه در حفظ حدود آن مىكوشند ، وبه احكام آن عمل مىكنند ، ومراد از أركان قرآن : قانونهاى كلّى ، وأوامر ونواهى ورهنمونها وپندهايى است كه نظام جهان بر أساس آنها پايه گذارى شده است ، واين قاعدهها وقانونها هيچ گاه از ميان نخواهد رفت ، زيرا اين احكام ونظام كلّى صلاحيّت وشايستگى دارد كه در همه زمانها پا بر جا وبر قرار باشد ، واژه عزّ بر سبيل مجاز به كار رفته واز باب اطلاق نام لازم بر ملزوم آن است ، زيرا حفظ وعمل به قرآن مستلزم عزّت وشرفى جاويد است كه هرگز گرد خوارى ومذلّت بر دامن آن نمىنشيند ، مقصود از أعوانه ( ياران آن ) خداوند وفرشتگان وپيامبران ودوستان خداوند است ، وآنها هستند كه هيچ بيمى بر آنها نيست وهرگز نمىتواند چيزى اين گروه را شكست دهد . وتوفيق از خداوند است .
نيز از اين خطبه است :
أَرْسَلَهُ عَلَى حِينِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ - وَتَنَازُعٍ مِنَ الْأَلْسُنِ - فَقَفَّى بِهِ الرُّسُلَ وَخَتَمَ بِهِ الْوَحْيَ - فَجَاهَدَ فِي اللَّهِ الْمُدْبِرِينَ عَنْهُ وَالْعَادِلِينَ بِهِ ( 27278 - 27254 )