يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
« 2 » معاوية گفت : اين آية در بارهء أهل كتاب نازل شده است ، گفتم بلكه در باره ما وآنهاست ، در نتيجة معاوية نامهاى به عثمان نوشت ودر اين باره از من به أو شكايت كرد ، عثمان به من نوشت كه به سوى من بيا من هم به نزد أو رفتم ، در اين هنگام ديدم مردم را بر من شورانيده چنان كه گويى مرا نمىشناسند . من در اين باره به عثمان شكايت كردم ، أو مرا مخيّر داشت كه در هر جا بخواهم سكنا گزينم ، من ربذه را برگزيدم .
اين گفتار كساني است كه خواستهاند عثمان را در ستم به أبى ذرّ وتبعيد أو بىگناه قلمداد كنند ، وبگويند رفتن وى به ربذه به اختيار خود أو بوده است ، امّا گفته شده كه أبى ذرّ در ردّ وانكار آنچه را زشت وناروا ديده ، وهمچنين در باره عثمان ، سخن به درشتى گفته ، واظهار مىداشته كه أصحاب محمّد ( ص ) بر عهد وميثاق خود پايدار نماندهاند ، وبا اين گونه سخنان مردم را از عثمان دور وپراكنده مىساخته ، وبه همين سبب بوده كه عثمان أو را از مدينه بيرون وبه ربذه تبعيد كرده است وآنچه را علي ( ع ) در اين خطبه به أبى ذرّ خطاب كرده با روايت دوّم سازگارتر است .
( 26722 - 26713 )
فرموده است : إنّك غضبت للّه ،
تو براي خدا خشمگين شدى .
اين گواهى است بر اين كه انكار وردّ أبو ذر نسبت به آنچه را كه زشت وناروا مىديده تنها براي خشنودى خداوند بوده است .
( 26731 - 26723 )
فرموده است : إنّ القوم خافوك على دنياهم
يعنى : اين گروه از نظر حفظ دنياي خودشان از تو بيم دارند واز اين كه مردم را از أطراف آنان دور مىگردانى ، مىترسند كه خلافت وحكومت از چنگ آنها بيرون رود ، امّا تو از اين كه با كارهاى آنان موافقت كنى ، وبر خلاف سنّت ، از عطاياى آنان چيزى دريافت
هامش
( 2 ) سورة توبه ( 9 ) آية ( 34 ) يعنى : وكساني كه زر وسيم را انباشته مىكنند ، ودر راه خدا انفاق نمىكنند . . .