فريب دهيد ، وتصريح مىكند به اين كه خداوند رازهاى درون را مىداند وفريب نمىخورد ، وبىشكّ بهشت أو را جز به وسيله طاعت وجلب رضايت أو نمىتوان به دست آورد ، طاعتي مخلصانه وحقيقي ودور از رياكارى وظاهرسازى . سپس سخنان خود را به لعن كساني كه به كار نيك فرمان مىدهند وخود بدان عمل نمىكنند ، واز كار زشت نهى مىكنند وخود آن را به جا مىآورند پايان مىدهد ، زيرا اينان منافقانى هستند كه پيروان خود را مىفريبند ، وشخصي كه نفاق دارد مستحقّ لعن ودورى از رحمت پروردگار است ، وتوفيق از خداوند است .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 263
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٢٦٣