راستى اگر اين مال هم از آن خود من بود آن را به مساواة ميان مردم پخش مىكردم چه رسد به اين كه مال خداست .
آگاه باشيد بخشش مال به كسى كه مستحقّ آن نيست اسراف وتبذير است ، اين كار ، آدمي را در دنيا سربلند ولى در آخرت سرافكنده وپست مىگرداند ، أو را در نزد مردم محترم وگرامى مىكند امّا در نزد خدا خوار وزبون مىسازد ، هر كس مالش را جز در راه خشنودى خداوند صرف كند وبه غير أهل آن دهد خداوند أو را از سپاس آنان بىبهره مىگرداند ودوستى آنها را نصيب غير أو مىسازد ، واگر روزى پاى أو بلغزد وبه كمك آنان نيازمند شود آنها بدترين يار وسرزنش كنندهترين دوست مىباشند . »
[ شرح ]
( 25853 - 25843 ) تقسيم عطايا بطور برابر ميان مسلمانان ، از سنّتهاى پيامبر گرامى ( ص ) است .
أبو بكر نيز در زمان خلافت خود از همين سنّت پيروى مىكرد ، ولى پس از دوران أبو بكر كساني كه در اسلام سبقت وشرف نسب داشتند بر ديگران برترى داده شدند ، از اين رو كساني كه از اين برترى وتفضيل بهرهمند مىشدند به اين شيوه عادت كردند ، وتا زمان خلافت آن حضرت از آن برخوردار بودند ، ليكن چون آن بزرگوار در تمام أمور از پيامبر أكرم ( ص ) پيروى وسنّتهاى أو را تعقيب مىكرد وبراي أو ممكن نبود كه در تقسيم عطايا رويّهاى جز تساوى اختيار كند ، لذا در هنگامى كه خلافت به آن حضرت منتقل شد ، كساني كه به اين امتيازات عادت كرده بودند از آن بزرگوار درخواست كردند كه امتيازهاى آنان را منظور بدارد ، وامام ( ع ) در پاسخ آنها فرمود :
( 25900 - 25854 )
أتأمرونّى أطلب النّصر بالجور ،
اين سخن پاسخ كسى است كه از امام ( ع ) خواسته است تقسيم بالسويّه را ترك كند وعدّهاى را برترى دهد ، گويى گفته است كه اگر آنان را برترى دهى با دل وجان تو را همراهى ويارى خواهند كرد ، وآن حضرت به أو اين پاسخ را داده است ومراد از جور عدول از راه خداوند است ، به سبب برترى دادن بعضي از مسلمانان بر بعضي ديگر ، زيرا اين عمل خلاف سنّت پيامبر أكرم ( ص ) مىباشد ،