صلحى نوشته شد ، وبراي داوران يك سال مهلت مقرّر گرديد تا در طول آن حكم خود را صادر كنند ، پيمان نامه صلح به شرح زير است :
اين است آنچه علىّ بن أبي طالب ومعاوية بن أبي سفيان بر آن توافق كردند ، على از طرف مردم عراق وشيعيان وپيروان خود ، ومعاوية بن أبي سفيان نيز از جانب مردم شام واتباع خود رضايت دادند كه حكم خداوند متعال را گردن نهيم وبه كتاب خدا داورى بريم ، وبر چيزى جز آن اتّفاق نكنيم ، همانا كتاب خدا از آغاز تا پايان ميان ما حاكم است ، هر چه را قرآن زنده مىخواهد زنده بداريم ، وآنچه را ميرانده واز ميان برده ، بميرانيم واز ميان برداريم ، اگر داوران حكم مورد اختلاف را در قرآن بيابند از آن پيروى كنند ، واگر نيافتند به سنّت عادلانه پيامبر ( ص ) كه جلوگير تفرقه وجدايى است تمسّك جويند ، عبد اللّه بن قيس « 3 » ( أبو موسى ) وعمرو بن عاص به داورى برگزيده شدهاند واين دو نفر از على ومعاوية وهر دو سپاه تعهّد گرفتند كه بر جان ودارايى خويش أيمن باشند ، وامّت از آنها پشتيبانى كند ، همچنين كسى كه حكم در باره أو صادر مىشود وهمه مؤمنان ومسلمانان هر دو گروه ، در پيشگاه خداوند متعهّدند كه آنچه از حكم داوران موافق كتاب خداوند وسنّت پيامبر ( ص ) باشد بدان عمل كنند ، وهر دو طرف موافقت كردند تا هنگامى كه حكم داوران صادر شود ، ميان آنها امنيّت وترك مخاصمه وآتش بس برقرار باشد ، ونيز اين دو نفر داور در پيشگاه خداوند متعهّدند كه ميان امّت به حقّ داورى كنند ، وپيرو خواهشهاى نفساني خويش نباشند ، مدّت اين توافق وآتش بس يك سال تمام است ، وداورها مىتوانند
هامش
( 3 ) أبو موسى اشعرى ، نام أو عبد اللّه بن قيس بن سليم است ، أو را عثمان در سال 34 ه به حكومت كوفه منصوب كرد ، وهنگامى كه علي ( ع ) كوفه را پايتخت خويش قرار داد ، أبو موسى از حكومت معزول شد ، وهمچنان بر كنار بود تا در جنگ صفّين به اصرار جمعى از كوفيان از طرف مردم عراق حكم گرديد واز عمرو بن عاص فريب خورد وچون همه از أو ناراضى شدند به مكّه گريخت ودر سال 42 يا 52 ه .
درگذشت . ( مترجم )