( 18255 - 18233 )
قوله عليه السلام : حتّى تودّ قريش إلى آخره
اين جمله امام ( ع ) اشاره به نهايت ونتيجة اين دگرگونيها ، وتفسير اوضاعى است كه براي قريش در امر خلافت پيش مىآيد . بر اثر جنگ وخونريزى ، چنان خوارى وضعفي قريش را فرا گيرد ، حتّى با توجّه به اين كه امام ( ع ) در نظر آنها دشمنترين خلق نسبت به قريش باشد ، خلافت أو را آرزو كنند براي زماني هر چند كوتاه أو را بر مصدر خلافت وصدارت خود ببيند . همان خلافتي كه امروز آن بزرگوار براي منطقهء خاصّى آن را طالب است وآنها مضايقه كنند . . . بدين توضيح كه آن حضرت را در امر خلافت يارى كنند ، دستوراتش را تبعيّت كرده ومنقاد فرمان أو باشند ، واز أو هدايت وراهنمايى بگيرند . واز آرمانهايش دفاع كنند . با وجودي كه امروز حضرت را از حقش محروم مىدارند ) در اين عبارت امام ( ع ) زمان نحر شتر را كوتاهى زمان خلافتي كه قريش پس از شدايد زياد براي حضرت آرزو كنند كناية آورده است .
صداقت ودرستى سخن امام در باره اين خبر غيبى روشن است ، زيرا أرباب سير وتاريخ نقل كردهاند كه : مروان بن محمّد آخرين پادشاه بنى اميّه روزى كه گرفتار واز خلافت بر كنار شد . عبد اللّه بن محمد بن علي بن عبد اللّه بن عباس را با فوجى از سپاه خراسان ديد كه عبور مىكند گفت : اى كاش علي بن أبي طالب را بجاى اين جوان در زير اين پرچم مىديدم ! ! اين داستان در كتابهاى تاريخ مشهور مىباشد . نظر امام ( ع ) در اين خطبه به چنين روزى بوده است .