آنها دعوت نمىكنيم . البتّه منظور اين نيست كه خانواده پيامبر مورد اذيّت وآزار قرار نمىگيرند وبحق دعوت نمىكنند . زيرا دعوت كردن امام حسين ( ع ) مردم را به رهبرى خود ، وبه شهادت رسيدن آن بزرگوار واولادش وهتك حرمت ذريّه پيامبر روشنترين گواه بر اين ادّعا مىباشد .
محتمل است كه مقصود كلام امام ( ع ) اين باشد كه : انا بمنجاة من آثامها ولسنا فيها بدعاة مطلقا يعنى در گناه آنها شركت نداريم وداعى مطلق نيستيم . با در نظر گرفتن اين معنا از كلام حضرت بايد بگوييم كه امام حسين ( ع ) دعوت كننده بسوى خود نبود بلكه از جانب مردم كوفه براي قبول امامت ورهبرى دعوت شده بود . تنها كار امام ( ع ) اين بود كه دعوت آنها را أجابت كرد .
( 18230 - 18206 )
قوله عليه السلام : ثمّ يفرّجها [ يفرج خ ] اللّه وكتفريج الأديم إلى قوله الّا الخوف
اين فراز از كلام امام ( ع ) اشاره بزوال دولت بنى اميّه وظهور دولت بنى العباس دارد . كه بنى العباس بقلع وقمع بنى أمية پرداخته آنها را درمانده ومستأصل مىكنند وآنها را براي انجام كارهاى زشتشان مورد تعقيب قرار مىدهند . ( در اين فاصلهء زماني وتعارض نيروها ) افراد با تقوى وبندگان نيك خداوند كه مورد آزار واذيّت بنى اميّه بودند فرجى پيدا كرده ، وبه آسايش مىرسند ، بدان سان كه پوست ، شكافته شود ومحتواى آن آزاد گردد .
بنى العباس آنها را بخوارى ، ذلّت واهانت وبي اعتباري تنبيه كنند وجام عذاب را با مزههاى گوناگون بدانها بچشانند ، ومرگ را در شكلهاى مختلف بر آنها بنمايانند . چنان كه تاريخ وقايع ذلّتبار وكشتنهاى خفّتبار بنى أمية را به دست بنى العبّاس ثبت وضبط كرده است . هر يك از ألفاظ « كأس » تعبير ، عطيّه وتحليس در سخن امام ( ع ) استعاره به كار رفتهاند ، جهت شباهت ، ترس فراگيرى بود كه آنها بطور مداوم با آن دست بگريبان بودند . بدان سان كه پارچهء زير پالان شتر ، مدام بر پشت شتر بسته است .