خواست وپرسودترين امر را طالبند ، قطع جود وبخشش حق تعالى ومحروم ماندن از فيض الهى را بزرگترين هلاكت ونابودى مىشمارند ، وبدين لحاظ ناگزير اميدواريشان در پيشگاه خداوند ، ادامه مىيابد ، وخشوعشان بدليل نيازمندى بوى فزونى مىگيرد ، وجزع وفزعشان از محروم ماندن ، بيشتر مىشود .
همين اميدوارى وترس ، زمينهء تظاهر به عبادت آنها را فرآهم مىآورد ، ولزوم طاعت وفرمانبردارى فرشتگان را در مراجعه به خداوند از ته دل قوّت مىبخشد .
بنا بر اين شگفتزدگى وجلوهء عبادت ونيايش آنها هرگز پايان نمىيابد .
( 16883 - 16876 )
33 - قوله عليه السلام : لم تنقطع أسباب الشّفقة عنهم فينوا في جدّهم
« هيچ گاه علّت ترس فرشتگان از ميان نمىرود ، پس جديّت وكوشش آنها بر عبادت سستى نمىگيرد » شفقتى كه در كلام امام ( ع ) به كار رفته ، اسمى است كه از « اشفاق » گرفته شده است معناى سخن حضرت اين است كه أسباب ترس فرشتگان ونيازمنديشان به عطا وبخشش الهى در قيام براي كمال بخشيدن به وجودشان ، پايان نيافته وقطع نمىشود . زيرا حاجت ضروري بغير ، هم مستلزم ترس است ، كه مورد خواست تأمين نگردد ؛ وهم موجب لزوم طاعت وفرمانبردارى وروى آوردن به عبادت ، تا زمينهء بخشش وجود را فرآهم آورد . ( با توجّه به توضيح فوق ) چون نيازمندى فرشتگان به حضرت حق دائمي است ، كوشش آنها در عبادت هميشگى خواهد بود . ، پس سستى وسهل انگارى در ملائكهء حق ، نخواهد بود .
( 16892 - 16884 )
34 - قوله عليه السلام : ولم تأسرهم إلى قوله اجتهادهم
طمعهاى دنيوي فرشتگان را أسير خود نمىگرداند تا دنيا را بر آخرت ترجيح دهند .
امام ( ع ) بعضي از أوصاف بشر را از فرشتگان سلب كرده است . چه بسيارند نيايش گرانى كه ، مختصر چيزى از منافع وزيباييهاى دنيوي آنها را از جديّت وكوشش در راه خداوند باز داشته ، سعى وكوشش دنيوي را براي تحصيل زينتهاى