پروردگار وتسليم شدن ، وپيمودن راه خداوندى است .
2 - فرمان مىدهد كه از آيات روشن استفاده شود . امام ( ع ) به دنبال امر به پندگيرى از عبرتهاى سودمندى در عبارت قبل ، اينجا امر به عبرت گرفتن از آيات روشن كه سبب آن است آورده واين دو عبارت را رديف هم قرار داده است .
ممكن است مقصود از « الآي » نشانهها وعجايب مصنوعات الهى ويا آيات قرآن كريم كه هم بشارت وهم بيم مىدهند باشد . آن حضرت كلمهء « سطوع » را براي آيات ونشانههاى روشن حق تعالى استعاره آورده است . وجه شباهت ، ظهور ودرخشش أنوار آيات حق بر آيينهء دل بندگان مىباشد . چنان كه درخشش سپيدهدم ، ظلمت وتاريكى شب را مىزدايد . در اين عبارت شيئى محسوس « نور » براي امر معقول « هدايت » استعاره آمده است ، بدين توضيح كه آدمي به هنگام نظر بوسيلهء روشنايى ، وبگاه استدلال با امر معقول به مقصود خود هدايت مىشود .
3 - سوّمين فايده اين است كه امام ( ع ) دستور مىدهد ، تا انسانها از انذارهاى بليغ وپيشامدهاى ناگوار بيم يابند ، در حقيقت امر مىكند كه از فايده موعظهء وبيم دهندگى أنبيا كه فراوان بدانها تأكيد شده است ، غافل نمانند واز آن همه ابلاغ كلمه به تخويف ووعيد عبرت بگيرند .
4 - امام ( ع ) فرمان مىدهد تا از تذكّر ومواعظ پند دهندگان نهايت فايده را به دست آورند . معنى بيان حضرت اين است كه به نتيجهء موعظه وتذكّر رسولان توجّه دقيق داشته باشند . بدين دليل امام ( ع ) به سود جستن از تذكّر وموعظه را با تأكيد بيان كردهاند تا انسانها را بر پذيرفتن ، تذكّر وموعظه دلسوزانه ترغيب كنند .
5 - پنجمين فايدهاى كه كلام امام ( ع ) بدان اشاره دارد ، بيم دادن ويادآورى مرگ ومراحل پس از آن است . آنچه از سخن حضرت بروشنى استفاده مىشود ، ترغيب وهدايت مردم است به فرمانبردارى از دستورات خداوند متعال كه در فوايد قبل دستور تحصيل آنها را داده بود .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 584
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥٨٤