صورت دوّم به خصوصيّات اخلاقى ورفتار عمرو عاص مربوط است .
عمرو عاص از كساني بود كه آخرت را از ياد برده بود . روشن است كسى كه آخرت را در نظر نداشته باشد ، وحساب كتاب قيامت را به هيچ انگارد ، دست به هر كارى مىزند . براي پيشرفت كأرش در دنيا دروغ مىگويد ، مردم را فريب مىدهد ، حيله ونيرنگ وهر آنچه از محرّمات خداوند پيش آيد مرتكب مىشود ، وباكى ندارد كسى كه داراى چنين ويژگيهايى باشد هرگز به گفتارش اعتماد نيست .
پس از اين كه امام ( ع ) خصلتهاى عمرو عاص را توضيح مىدهد ، مفاسدى كه از فراموشى آخرت برايش پيش آمده است بيان مىدارد وآن اين كه به شرط واگذارى حكومت مصر از جانب معاوية ، عمرو عاص با معاوية بيعت مىكند ، كه با امام بر حق بجنگد ، غافل از اين كه جنگ با امام بر حق بمعنى خروج از دين است آرى اين بهايى بود كه عمرو عاص در مقابل حكومت مصر پرداخت .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 578
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥٧٨