نمىشد . لفظ « عمود » را براي دين كناية از نيرومندى وعظمت آن به عنوان استعاره بالكناية آوردهاند . وسبزى چوب ايمان را كناية از تازگى وطراوت ايمان در قلبها دانستهاند . در عبارت أول ، اسلام را به خانهاى كه داراى ستونهايى است ودر جمله دوّم ايمان را به درختى كه داراى شاخههاى سبزى باشد تشبيه كردهاند .
( 10204 - 10197 ) سپس سوگند ياد كردهاند ، كه با اين سستى وسهلانگارى وبا اين خوددارى از تعقيب دشمن به جاى شير ، خون خواهند دوشيد . دوشيدن خون را به عنوان استعاره ، نتيجة كوتاهى وخوددارى از فراخوانى آنها به جا دانسته است .
در بيان اين استعاره امام ( ع ) يارانش را به دليل كوتاهى از كار جنگ به ناقهاى تشبيه كرده است ، كه به دليل بىتوجّهى صاحبش دچار بيمارى شده وشيرش را خشك كرده است ، كه جز پشيمانى سودى ندارد ، زيرا نتيجهء تفريط كارى پشيمانى است .
در عبارت حضرت دو نوع سجع به كار رفته : يكى سجع متوازى وديگرى سجع مطرّف ، ميان « لقم وألم » سجع متوازى است ، نسبت ميان « جرانه وأوطانه » سجع مطرف مىباشد وبدين سان ميان « عمود وعود » و « دما وندما » نيز سجع مطرّف است .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 318
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٣١٨