حضرت كاملترين درجهء فضيلت را نسبت به ديگران داشت ، چنان بود كه در اين ميدان هيچ كس به گرد أو نرسيده بود ، بدين سبب استعارهء زيباى پرواز را به كار بردهاند ، ودو لفظ « عنان » و « رهان » را كه از ويژگى أسب مىباشد به كناية آوردهاند . در اين جا شرح بخش نخستين خطبه پايان مىگيرد .
( 8341 - 8335 )
قوله عليه السلام : لا تحرّكه القواصف . . . .
در بخش دوم مىفرمايند : « من به مثابه كوهى استوارم كه أو را بادهاى تند از جاى نمىكنند . وچنين خواهم بود تا حق مظلوم را از ظلم بگيرم . » اين فصل از فرمايشات امام ( ع ) اشارهء به زماني دارد كه بر حسب ظاهر ، رداى خلافت را پوشيده وامر امّت به آن حضرت واگذار گرديده ومبيّن اين حقيقت است ، كه آن بزرگوار تصميم داشت بر مجراى قانون عدالت ودادگرى قيام وفرامين خداوند را به اجرا در آورد .
عبارت امام ( ع ) « كالجبل » مانند كوه ، تشبيهى است براي نشان دادن ثبات وپايدارى در راه حق ، چنان كه كوه را تند بادهاى وزنده نمىتوانند از جاى بكنند . آن جناب را هياهوى نامردمان دنيا طلب ، از پيمودن راه خدا نمىتواند منصرف كند ، تا پيرو هواهاى نفساني ، آنها شود وأموري كه مخالف سنّت خداوند وشريعت است انجام دهد ، بلكه أو همواره بر قانون عدالت ومطابق فرمان الهى ثابت خواهد بود .
( 8366 - 8342 )
وسپس فرمود : لم يكن لأحد فىّ مهمز :
« كسى را ياراى عيبجويى وگويندهاى را توان طعن من نبود » ؛ يعنى در من عيبى نبود كه بدان سرزنش شوم .
حضرت در چهار كلمهء مغمز ، مهمز ، عواصف وغواصف در فصل أول ودر چهار كلمهء رهان ، عنان ، صوتا وفوتا در فصل دوم سجع متوازى به كار برده است .
در ادامهء خطبه امام ( ع ) مىفرمايد : مظلوم در نزد من گرامى است ، تا زماني كه حق را برايش بگيرم ، منظور از گرامى بودن افراد ذليل در نزد حضرت ، توجّه