اين كارهاى فريبكارانه از بعضي مردمان به منظور جلب عواطف وبه دست آوردن دنيا انجام مىپذيرد . اينان خود را در نظر مردم دنيا وظاهر بينان مىآرايند ، تا جامعه به آنها اعتماد كند ومردم أمانتها ورازها را بدانها بسپارند .
فريبكاران ظاهرساز اين نوع رفتار را وسيلهاى براي نيل به آرزوها ومقاصد از بين رونده دنياي خود ساختهاند . اينان چنان هستند ، كه ستّار بودن خداوند وظاهر دين را ، ابزار معصيت وگناهكارى خويش قرار دادهاند .
( 7410 - 7387 )
دستهء چهارم ، گروهى هستند ، كه هر چند در پى به دست آوردن دنيا هستند ،
ولى قدرت به دست آوردن آن را ندارند ، وهر چند خود را شايستهء حكومت وفرماندهى مىدانند ولى در پى آن نيستند . در بيان حضرت توضيح مطلب چنين آمده است :
گروهى از مردم آنهايى هستند كه حقارت وكوچكى شخصيّت ، آنها را از طلب رياست زمينگير كرده است . از موانع بازدارندهء اين گروه كه طالب سلطنت نيستند ، حضرت دو مانع را يادآور شدهاند : يكى از آن دو مانع كوچكى وقصور نفسانيشان از دستيابى به جاه ومقام وانديشهء واهى آنان بر ناتوان بودنشان از رسيدن به حكومت است ، با وجودي كه خواهان آن هستند .
مانع دوّم ، بيچارگى ودرماندگى آنان است يعنى نبودن أسباب بزرگى ، مانند مال وثروت ويار وأنصار . به اين دو دليل از جاه طلبي باز ماندهاند وبه حالتي در آمدهاند كه با داشتن چنان وضعي به مقصود نمىرسند واز دستيابى به آن كوتاه مىآيند . بنا بر اين به حيله وفريب متوسّل مىگردند ، كه رغبت وميل مردم را بدين طريق به سوى خود جلب كنند : خود را به زيور قناعت مىآرايند ، به شيوه زاهدان يعنى مواظبت وملازمت بر عبادت وپرستش ورعايت ظاهر دستورات خداوند رفتار مىكنند - هر چند انجام اين أمور از روى اعتقاد نباشد - .
( 7422 - 7411 ) فرمايش حضرت كه : وليس من ذلك في مراح ولا مغدى ؛ كناية است از