كه حضرت با اين عبارت بدانها اشاره مىكند : ومنهم لا يمنعه من الفساد . . . ؛ ( 7309 - 7294 ) « برخى مردم را جز حقارت نفس ، وعدم قاطعيّت وكمبود مال ، از فساد وتباهكارى باز نمىدارد . » امام ( ع ) لفظ « كلالة حدّه » را كناية از شخصي آورده است كه در أمور صراحت لازم را ندارد ، ودر انجام كارها ناتوان است .
روشن است آن كه هدف أو دنيا نيست واز خداوند روگردان باشد ، اگر موانع ياد شده ( حقارت نفس - عدم قاطعيت - كمي مال ) را بر سر راه نداشته باشد ودنيا را بتواند به دست آورد ، جز در جهت فساد وتباهى ، تلاشى نخواهد داشت .
( 7362 - 7350 )
دستهء سوم افرادى هستند كه در به دست آوردن دنيا قدرت ندارند ، با اين كه تمام درها را زده
وخود را براي به دست آوردن ثروت ومال ، سواي جاهطلبى ورياست وپادشاهى آماده كردهاند . منظور از فرمايش حضرت كه بعضي از مردم آخرت را به دنيا سودا كرده وحاضر نيستند دنيا را ، به آخرت معامله كنند همين دسته سوم مىباشند .
گفتار حضرت ، در بارهء اينان كه « دنيا را با كار آخرت طلب مىكنند » اشاره است به اين كه براي به دست آوردن دنيا فريبكارى مىكنند وبا رياكارى وظاهرسازى در طلب دنيا هستند .
امّا فرمايش آن حضرت كه اين گروه « آخرت را با كار دنيايى مىخواهند » اشاره دارد به اين كه آنها فقط براي دنيا كار مىكنند ، هر چند در شكل آخرت باشد .
( 7386 - 7363 ) منظور حضرت از جملهء قد طأمن من شخصه ، توضيح نوع حيله وفريبكارى دستهء سوّم است . همچون خضوع وتواضع دروغين ، وخود را با وقار نشان دادن ، مثل اين كه به هنگام راه رفتن قدمها را كوتاه بر مىدارند ، ولباسهايشان را بالا مىگيرند وظاهر خود را آراسته مىسازند . چنان كه اين طريقه ، روش بندگان نيكوكار خداوند مىباشد وستر وپوششى است ، كه پروردگار جهان پرهيزكاران را بدان از ورود به هلاكت وتباهى حفظ فرموده است .