ضد حالت فوق را از خود بروز دهد .
براي أمير مؤمنان ( ع ) ، روشن بود كه زبير انعطافپذير است ، به همين دليل ابن عباس را امر كرد تا با وى ملاقاة كند . چون خلق وخوى أو را بخوبى مىدانست كه قابل جذب است ، به پند پذيرى وموعظه نزديك است ، وصلهء رحم را به ياد دارد .
امام ( ع ) نيكوترين نوع دلجويى را ، با يادآورى قوم وخويشى خود با وى به كار برد ، كه به نظر مىرسد ، موجب انگيزش ميل وپذيرش سرشتهاى سالم شود .
خداوند متعال از گفتهء هارون برادر حضرت موسى ( ع ) در برانگيختن عواطف آن جناب چنين نقل مىكند :
قالَ يَا بْنَ أُمَّ لا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِي وَلا
. . .
وَلَمَّا رَجَعَ مُوسى إِلى
« 1 » در اين دو آية عبارت « يا ابن امّ » به كار رفته ، تا عواطف موسى برانگيخته شود ودل وى به دست آيد وبا يادآورى حق برادرى توجّه حضرت موسى ( ع ) را به خود جلب كند . با هيچ عبارت ديگرى ممكن نبود هارون بتواند برادرش را رام كند .
در بارهء خويشاوندى امام ( ع ) با زبير ، بايد گفت كه أبو طالب وصفيّه مادر زبير از أولاد عبد المطلّب پسر هاشمند .
در شرح عبارت حضرت : « فما عدا ممّا بدا » ؛ « چه چيز سبب گرديد كه پس از موافقت مخالفت كردى » ابن أبي الحديد بيان داشته است كه « عدا » بمعنى « صرف » بازگشتن منصرف شدن و « من » بمعناى « عن » تجاوز كردن ودور شدن به كار رفته است . معناى جمله اين است كه ، چه چيز تو را از آنچه آشكار كردى منصرف كرد . يعنى آنچه تو را پس از اظهار بيعت ، وقبول أطاعت از انجام آن
هامش
( 1 ) سوره طه ( 20 ) آيهء ( 93 ) : اى پسر مادرم سر ومحاسنم را به عنوان مجازات مگير مردم مرا دچار ضعف وناتوانى كردند .